KURUVI - Movie Review

I know its a pretty late review to read, but unfortunately I got a chance to see this movie just today and I could not resist writing review for this movie, ok let me not keep you guys in the dark, I am talking about this movie "KURUVI". At times, these kinds of movies really make us go spiritual and religious, and give us an opportunity to believe, GOD does exist and he is the ultimate savior of this mankind. I am still wondering why they have spoilt the name of such an active bird which is almost near the verge of extinct...

We actually should not crib much about the movie, as the director has given ample clue of how the movie will look like at the very start of the movie, I am telling about Vijay's introductory scene, where he comes from a drainage, what that actually indicates to us is, that movie's story is taken from the drainage and all you can expect is shit. There were too many built-up's in the movie which was totally unacceptable to believe when it is performed by / for Vijay. The fight sequence which is happening at a pub in Malaysia is totally out of this world. Imagine a guy who is a bit fatter than "Kaaraa sev" is hitting people who are of the size of "HULK" and they are all flying and getting severely hit, I know its just animation, but to me, any technology should be used in a proper sense, and it should not be misused. In this movie it is actually misused.

Dharani has taken for granted that the audiences are total idiots and stupid’s and they have no brains. If he wouldn’t have thought so, he would not have kept scenes like, Vijay escaping bullets just like the way we keep ourselves away from any flying bee of fly, Why the hell there should be a power cut for 10 seconds that too during new year?, Replacing diamond with hard sugar was the top of the comedies, and that too if you notice, he replaced a hard sugar which is of similar size and shape as that of the diamond. Vijay has tried hard to show is six pack, he thought of gaining "Wowws" from the female audience by showing off his "muscles", but unfortunately he gained "sympathy" and I advice him to eat properly and then put on some muscles in the first place to show it off. In the climax when he removes off his shirt, and stretches his arms to show off those two lemon sized "biceps" he actually resembled me ;-)

Trisha herself does not know what she was doing in that movie apart from 2 duets. In one of the scene she appears to come out of the bathroom with just a towel, I actually mistook that to be a continuation of the "that" movie clip of Trisha which created ripples among youngsters like us ;-). Vivek on the other hand is losing his popularity by acting in such useless movies where he does "tragedy" in the name of "comedy", its high time he takes a break and thinks of some humorous script on his own. He is a talented kid and we both have worked together in humor club, and I know his potential. Vijay should also concentrate in acting on some first hand movies rather acting on remakes. But please, for heaven sake, do not remove off your shirt even if it’s a bathing scene.

There were too many baseless and unanswerable scenes in the movie, for example when sudhakar locks himself inside the lift and then cuts the lift wire, where on earth Vijay got immersed inside a deep pool of water? Do we construct lifts above pools? The second most atrocious sequence was that opening "car race", where on this earth, these directors get such stupid ideas; Vijay winning the race by just biting the accelerator cable and all are out of this world nonsense. If he thinks that is the only way to show off the heroism, GOD save tamil film industry from Dharani. The villain, who has acted so well in Shivaji, has been wasted by the director, he getting paralyzed after being hit by "kaaraa sev" hero, is something too much. There was actually a computer miracle in this movie, Vijay sends emails for the villain’s laptop which is neither connected to the internet, nor it has a data card, I think CISCO, Honeywell, Google, Microsoft and other top companies need to talk to Dharani and find out the logic behind that.

I have a humble request to Dharani, god sake, please don’t direct such movies and even more humble request to Udhayanidhi Maran, Please don’t fund such useless directors, If someone says you have produced a marvel in the movie "KURUVI", spot enemies in them. If I need to end this review in a typical SUN TV, Top 10 Movies style (The guy who presents this will sit still as if he has got paralytic attack, by clasping his legs till the end of the program), I would say, KURUVI - KODUMAI.

Raman Uncle ...

Raman is a retired Army man and also a widower. His sons are all well settled in the US and are earning a good amount of money. Raman never expected their money to win his bread, he has planned his future very well and hence he lives on his own finance. At the age of 60, Raman has no big recreations in life, and also his sons are too busy even to talk to him and all he gets is an occasional email. Raman does not want to burry himself inside the feeling of "loneliness"; he decided to do something which makes his soul happy. Its not that he is searching for a ticket to "moksha" by doing something good, he just wanted to make a difference in others life and also to give a meaning for his life ...

He is not physically fit to do any social activities which may demand running between pillar to post and making things to happen. Raman is a very good singer and also a good dancer. He wanted to do something with his skills. He quickly flipped through the directory and then found out the details of an orphanage where he could volunteer his services. He reached that orphanage the next day and then told the people in charge that he is willing to teach and entertain those "Children of the GOD", yes, there is no term in English anymore which is said "Orphan", there are no "Orphans" in this world when we are there, is Raman's logic. The authorities were extremely happy to see a 60 year old man coming forward to do this for them.

Raman was introduced to the kids the very next day, there were a lot of "Differently Able'd" children amongst the lot, again, there is no one in this world who is "physically disabled", and everyone has a special quality in them, which you and I does not possess. The kids welcomed Raman with both hands, and some of them came running to him and hugged him around his pants. Raman was moved by that unconditional love and affection which he got the very next minute. His very own son's who at one stage needed his support and guidance, now does not need him anymore and are looking at him as a burden. So Raman too needed this kind of love and affection, it’s a mere give and take scenario there.

Raman used to practice all night at his place and come to meet the children the next day with an awesome jubilance. Raman first divided the team into groups, he formed a group of singers, dancers, instrumentalists etc. Those differently baled children who were dumb, were made to dance, those who were deaf were made to sing, and those who were blind were taught to play musical instruments. He made sure that he is not missing any kid from doing an activity just because they are "differently able'd". The enthusiasm amongst the kids were abundant and they used to wait eagerly for Raman to come every day and Raman too does not want to miss being with them, coz that is the only time he gets to laugh and forget his worries. He used to get the kids lots of yummy things everyday and there were kids who used to wait just to have what Raman uncle is going to bring them to eat.

He started training all the kids in the respective department and he was feeling confident that they all can put up a great show. Raman used his influence and then arranged for a musical evening which will be performed by these "Differently Able'd" kids and then he took the initiative of bringing in popular personalities to create awareness. Hmm, it’s painful to see that our people are so senseless that they need some "famous" personality to tell them "to be kind and help others", Raman thought to himself. Being an ex-army man, bringing in famous people for that program was no big deal to Raman, but those "famous" personalities demanded money for them to come and attend the show, is a painful truth. Raman some how managed all those hurdles and decided on the venue and date for that function to be held.

The happiness on those kids faces were pretty evident and this made them to rehearse rigorously and then put on a very good show. Raman took extra care and orchestrated it to perfection. Days for the function we nearing and Raman appeared tensed and weak. The orphanage authorities gave him equal support and they too took off some of the tasks from his shoulder and decided to manage on their own. Raman though was not feeling well, made sure that he visits the kid and then make them rehearse and tuned certain fine points to perfection. He was extremely proud with his team as they all were performing like true professionals. Even people who are not physically challenged couldn’t have learnt things this quick and then put up such a splendid show, and that's why we call them as "Differently Able'd".

The D-day came and the auditorium was fully packed, not that these "Differently Able'd" kids are performing, it’s just the fact that the famous actor is the chief guest for this function. But that was not the frame of mind of the audience after the show, those kids put on a splendid show in front of that jam packed crowd and that certainly moved most of them into tears. There was one little girl who is blind by birth, came up to the mic and spoke in her sweet voice saying "I have not seen Raman uncle, as I am blind, but today I am able to see the world through him, he is the one who taught me how to sing, and today if my voice would have moved you into tears, it is just because of Raman uncle, If at all GOD gives me eyesight, I would love to see Raman uncle first". Next came a kid who is dumb, said something in sign language which you and I can't understand, and the transcript of those sign language read as "If GOD has planned to give me 60 years of life, let him take 10 years from that account and credit it to Raman's uncles account, as our society need people like Raman uncle to live longer"

The entire auditorium gave a standing ovation for almost 10 minutes but there was one audience who did not stand and applaud, instead he was up above all of them and applauding this great performance as an "Angel", yes Raman uncle died peacefully during the show and those little one's have performed this splendid show just to pay tribute to their master "Raman uncle". Those kids may not understand the meaning of death, the reason being, they do live their life for just 1 day, as they do not know what tomorrow will have them in store. The society is not blessed with too many "Raman uncle's" who are ready to spare time with them. They would have missed this "Raman uncle" forever, but their hope to meet many more "Raman Uncle's" in future, is still burning alive in their hearts.

We software professionals are a set of selfish bunch of people who thinks that internet, i-pod, fashion designed clothing, barista, and pizzas are the world. We enjoy this cheap recognition the society tags on us - "Software Professional who makes money in thousands", I am not denying the fact that we too are subjected to many hardships in our profession, but that’s not an excuse for all of us to adopt a "Don't care" attitude. Some people think, just by giving money to such institutions is by itself is a good deed, but we are wrong, more than money, those children need you and I. There are many beautiful things in life which we all miss due to our 12 hours and plus work culture. Let’s break those chains and have some time dedicated in our lives to do such beautiful things to make the world of others beautiful.

I know this is not my style of writing, so here comes the second way of ending the story. You reader's have to tell me which one touched your heart the most.

The D-day came and the auditorium was fully packed, just because they all wanted to see how these "Differently Abled" kids are performing. Raman was behind the stage and was tensed a bit, but he was confident that his boys will put up a great show. As expected those kids literally moved the audience into tears with their sheer skill and each and every mother present in that auditorium felt as if they could have been their kid. The show was a grand success and at the end a cute little girl who is blind came towards the mic to say a few words about Raman uncle, she just said in one sentence "I have not seen anything in my life till date, but today I am seeing this colorful world in front of my through Raman uncle". Then came the announcement of felicitating Raman for the splendid job that he has done and the person who came to felicitate Raman was none other than his son's who was specially called from the US by the authorities of the Orphanage, its their way of paying tribute to Raman's hard work. Raman sons were moved by their dad's deed and it was a happy re-union.


ஊரே உன்னை சப்ப பிகர் என்று தூற்றியபோதும் என் கண்ணுக்கு மட்டும் தேவதையாக தெரிந்தாய் நீ, காதலுக்கு கண்ணில்லை என்ற வசனம் என் காதுகளுக்கு ஏறாமல் போனது அப்பொழுது தான். உனது மஞ்சள் நிற தேகத்தில், உன் பல்லும் மஞ்சளாக இருந்ததை நான் கவனிக்க தவறிவிட்டேன்.

எப்படி மறக்க முடியும் நம் முதல் நாள் சந்திப்பை, என்னை காப்பாற்றுங்கள் என்று அலறிக்கொண்டு நீ ஓடி வருவதை பார்த்து பதறிப்போனேன் நான், உன்னை நான்கு முரடர்கள் துரத்திக்கொண்டு வருகிறார்கள் என்று கதறினாய், என்னுள் இருந்த ரஜினிகாந்த்தும், கமலஹாஸநும் பொங்கி எழுந்தார்கள், உன்னை அருகில் இருந்த என் நண்பனின் வீட்டினுள் இருக்கசெய்துவிட்டு, துரத்தி வந்த முரடர்களை துவம்சம் செய்ய தயாரானேன், பிறகு தான் தெரியவந்தது நீ வயறு முட்ட பிரியாணி கட்டிவிட்டு, காசு குடுக்காமல் தப்பித்து வந்தாய் என்று, வாங்கிய பொருளுக்கு காசு கேட்டால் "முரடர்கள்" என்ற வினோத அர்த்தத்தை அன்று தான் முதன்முதலில் அறிந்து அதிர்ந்தேன்.

விதி யாரை விட்டது, அந்த சம்பவத்திற்கு பின், உன்னுள் இருந்த குழந்தை தனம் தான் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது என்று எனக்கு நானே குழி தொண்டிகொள்ள ஆரம்பித்த நாள் அன்று தான். மீண்டும் இதே போல் பல பின்தொடர்தல் சம்பவங்களில் நீ என்னையே நாடி வந்ததும், நானும் உனக்காக என் செலவில் "முரடர்களுக்கு" காசு கொடுப்பதும் வழக்கமாகி போயின. என் நண்பர்கள் எனக்கு எப்பொழுதும் சிரித்த முகம் என்று கூறுவார்கள், அது உன் கண்ணிற்கு மட்டும் "இளிச்சவாயன்" என்று தோன்றியதை நான் அப்போது உணரவில்லை.

பின்னொரு மாலை வேளையில் மீண்டும் நீ தூரத்திலிருந்து ஓடிவருவதை கண்டு, கையில் என் பர்சுடன் தயாராக இருந்தேன், ஆனால் இந்த முறை "முரடர்கள்" யாரும் உன்னை துரத்தவில்லை, எங்கு திரிந்திவிட்டாயோ என்ற ஆச்சர்யத்தில் உன்னை பார்த்தேன், "ஹே, இங்க பக்கத்துல இருக்கற ஜுவெல்லரி கடைக்கு வந்தேன் டா, அவசரத்துல பர்ஸ் கொண்டு வர மறந்துட்டேன், நல்ல வேளை உன்ன பார்த்தேன், உன் கிரெடிட் கார்ட் கொஞ்சம் ஸ்வைப் பண்ணறியா, நா உனக்கு நாளைக்கு தரேன்" என்று கூறி என் அடிவயிற்றில் இருந்த புளியை முழுவதுமாக கரைத்தாய். ஜுவெல்லரி கடைக்கு பணம் கொண்டு போகாமல் இருந்த முதல் பெண் நீயாகத்தான் இருப்பாய். அப்பொழுதும் உன் வெகுளித்தனம் தான் என்னை கவர்ந்தது.

உனக்கு என்னிடம் இருந்த காதலின் உரிமையில் தான் நீ என்னை கேட்கிறாய் என்ற எண்ணமே என்னுள் குதூகலத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்த குதுகலம் ஓர் மதிய வேளையில் உன்னுடன் வேலை பார்க்கும் உன் தோழி, நீ அவளுக்கு அறநூறு ரூபாய் கடன் என்று சொல்லி, அதை என்னிடமிருந்து வாங்கிப்போனபோது சுக்குநூறாக உடைந்தது. இப்பொழுதும் நான் உன் மீது கோபம் கொள்ளவில்லை, என் வருங்கால வாழ்க்கை துணைக்கு நான் செய்யாமல் வேறு யார் செய்வார்கள் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் செய்து கொண்டேன்.

அலைபெசியே வாங்கக்கூடாது என்ற வைராகியத்துடன் வாழ்ந்து வந்த என்னை, துன்புறுத்தி அலைபேசி வாங்க வைத்தாய், சரி, நீ என்னுடன் அடிக்கடி பேச துடிப்பதாக எண்ணி, உன் ஏக்கத்தை போக்குவதற்காக, மிக விலை உயர்ந்த அலைபேசியை வாங்கினேன், மறுநாளே உன் அலைபேசி தொலைந்து விட்டதாக கூறி, அதை என்னிடம் இருந்து வாங்கி சென்றாய், அந்த அலைபேசிக்கு மாத தவணை இன்றும் நான் கட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். அலைபேசி வாங்கிக்கொடுத்தா போதுமா ? ரிசார்ஜு கார்டு யாரு வாங்கி தருவா ? என்று அப்பாவியாக நீகேட்ட போது, என் மேல் நீ எந்த அளவிற்கு உரிமை வைத்திருந்தால் இப்படி கேட்பாய் என்று பெருமிதம் கொண்டான் இந்த "இளிச்சவாயன்".

வெகு சில நாட்களில், உன் தங்கையை எனக்கு அறிமுக படுத்தினாய், என் வருங்கால மச்சினிச்சியை வெறும் கையுடனா பார்க்க வருவது என்று யோசித்து, ஓர் அழகான கை கடிகாரமொன்றை பரிசாக அளித்தேன் அவளுக்கு, தானம் குடுத்த மாட்டை பல் பிடுங்கி பார்க்ககூடாது என்று கூறுவார்கள், உன் தங்கையோ, தன்னிடம் நிறைய கைகடிகாரங்கள் உள்ளதாகவும், ஆகவே இதற்க்கு பதில் பணமாக தந்துவிடும் படி கூறினாள், அவள் விளையாட்டாக தான் கூறுகிறாள் என்று எண்ணிருந்த வேளையில், "ஹே பக்கத்துல தானே ATM இருக்கு, வா போய் எடுத்துகிட்டு வந்துடலாம், இல்லாட்டி அவ கோச்சுப்பா" என்று நீ கூறியபோது தலை லேசாக கிறுகிறுத்தது. ஒரு குடும்பமே என்னை ஓர் நடமாடும் வங்கியாக தான் பார்த்து வந்திருகிறீர்கள் என்று புரிந்து கொண்டேன்.

சரி, இனியும் தாமதிக்கலாகாது என்று எண்ணி, உன்னிடம் மனம் திறந்து என் காதலை உன்னிடம் கூறியபொழுது, நீ மௌனமாய் இருந்தது சம்மதத்திற்கு அறிகுறி என்று எண்ணினேன், ஆனால் நீ எங்கு நான் உனக்கு கொடுத்த பொருட்களை எல்லாம் திரும்ப பெற்று விடுவேனோ என்ற அச்சத்தில் தான் மௌனமாக இருந்தாய் என்பது, எனக்கு அப்பொழுது புரியவில்லை. அன்று முதல் இன்று வரை நீ என் கண்ணில் படாமல் இருப்பது என்மீதுள்ள வெட்கத்தினால் என்று இன்று வரை நம்பி இருந்தேன், ஆனால் இபொழுது தான் தகவல் கிடைத்தது, உனக்கு வேறு ஒரு வங்கியுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டுள்ளது என்று.

இந்த கடிதத்தை நான் ஏன் உனக்கு அனுப்பாமல் உன் வருங்கால "வங்கிக்கு" அனுப்பினேன் என்றால், அந்த வங்கி வேறு யாருமல்ல, என் உடன் பிறந்த அண்ணன் தான் அவன், நீ மீண்டும் அதே வங்கியில் அக்கௌன்ட் ஓபன் செய்வதை என்னால் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க இயலவில்லை, ஆகவே நீ வேறொரு வங்கியை தொடர்பு கொள்ளுமாறு தாழ்மையுடன் வேண்டிகொள்கிறேன்.

இப்படிக்கு உன் முன்னாள் வங்கி

பின் குறிப்பு - டேய் அண்ணா, அப்பா சட்டைப்பையிலிருந்து ஐநூறு ரூபாய் காணவில்லை என்று இங்கு வீடே பதற்றமாக உள்ளது, தயவு செய்து அதை செலவு செய்யாமல் வீடு வந்து சேரவும்

Keeranur Railway Station ...

Vinay got off the train on that dusky december morning; it’s been almost two decades since he had visited his hometown. He found that the railway station of "Keeranur" has not changed a bit. He could immediately recollect the face of that station master who was 20 years older now. He just went and stood beside him and waited for him to turn back, initially he could not realize who it was and to prove that he is a strict station master, he demanded "Ticket please" to Vinay, and Vinay snapped him back by saying, "Ticket ? What ticket? Do you know who I am?, I am the best friend of this station master, he used to take me on his back for a ride every evening and then get me plums from that near by tree", that one instance brought a 1000 watt smile on Kasinathan's face, he hugged Vinay and the happiness was pretty evident on his face...

He was surprised to see Vinay and he could not believe that he is there with him today. He asked him that sense of false anger on his face, "You did not tell me that you are leaving when you were leaving this place, how bad I felt you know? Vinay clipped his fingers between his ears and pleaded sorry to him. Kasinathan is one such character who always "forgets and forgives", he is the first person to get a government job in that village and also he is the first person to get an award from the then chief minister of the state MGR, so he has quite a few "firsts" under his belt. He remained single thru out his life and is usually very kind to kids. Vinay recalled this incident where Kasinathan refused to wave the green flag for a train, just because a small kid has lost its pencil between the track, for him the train can wait, but that kid has to go on time to school.

Vinay told him that he is very glad to meet him and never expected that he will be here in the same station. Kasinathan asked Vinay about the reason for his visit, Vinay told him that he just came here to enjoy the mother nature and get mixed with it. Kasinathan told Vinay that he should not stay in any hotel and he has to stay with him in his house, Vinay could not say no to that, because he has no one in that hometown anymore apart from "Kasi uncle". Kasinathan's house was just adjacent to the railway line, he finished his duty for that day, yes there is just one train which comes to "Keeranur" station for a day, and after that there won’t be even any passing trains which come that way. Kasinathan and Vinay walked towards their house and Kasinathan joy was boundless, he felt as if his son has come down to visit him.

Vinay asked the million dollar question where no one has asked Kasinathan till date, "Why didn’t you marry Uncle", Kasinathan who just did not expect such a question to arise at his age of 55, replied to Vinay in his usual humorous manner, "Too many girls came forward to marry me Vinay, but unfortunately I could not tie the knot, because I had flag in one hand and the lantern lamp on the other hand" and made a thunderous laugh. Vinay could see the pain which was hidden behind that laughter. Kasinathan diverted the topic and asked Vinay, "How many kids you have? Why didn’t you bring your wife and kids?" Vinay could just give "silence" as the reply, Kasinathan too does not want to ask anything on that line anymore. He asked Vinay to take his bath and in the meantime he will keep the lunch ready, Vinay told him that "We are going out for lunch uncle, so don’t waste your time", Kasinathan has nothing to do for the day, so he agreed to his plan.

They both took a walk to a near by tea shop and had a hot cup of tea, Vinay was simply admiring mother natures beauty, the sky was painted with all different colors of blue and no artist in this world could spell out such a magical art. Kasinathan was updating Vinay on all the major updates that happened in that village for the past 20 years, he was talking non-stop as if he has not spoken for years, Vinay was happy to be a listener and he too showed interest in knowing so many things, he even enquired about "Rosy" the very famous dog who got media attention overnight when it was sighted feeding a cheetah cub, but unfortunately that was shot dead after it went mad and started biting people said Kasi uncle. Vinay visited his childhood house which now looked like a "Booth" bungalow, he for a moment felt nostalgic when he saw those broken railings on that staircase, coz that’s where he used to sit and slide all the way from 1st floor to ground floor.

Vinay's parents went bankrupt as they lost all their money to a greedy money lender, he taxed them with heavy interests and as a result of that they both committed in that same house, and since then that house has been empty, Vinay was 8 yrs old when his uncle took him to the city, leaving behind this house after that disaster. A thin glass shield formed on front of Vinay's eyes and he was comforted by Kasi uncle, he was the one who first saw the body and alerted the villagers. Kasinathan does not want Vinay to spend more time there, so he took him to the nearby temple, and that too has not changed much. The pond in which he used to catch fishes has completely dried up and the well which he believed that a "One Eyed Rakshash" was living appeared to be vacant, and he asked Kasi uncle whether that rakshash has vacated. That was the story told by elders to keep the little ones like you away from inviting any danger, said Kasi uncle.

Vinay immersed himself in a book and Kasinathan was busy preparing the night's dinner, and they both decided to have it together. Kasinathan decided to continue the morning's topic and started slowly by saying, "It would have been even more nicer, if you would have brought your kids and wife", Vinay said, "Yes, but unfortunately, they cant come here, and I only have to go and meet them", Kasinathan does not know what to understand with that reply, and appeared to be confused. Vinay appreciated his culinary skills and told him that, he would continue to be here forever, if he is cooking like this, Kasinathan was quick to reply saying, "It would be my pleasure", Vinay to feel a sense of "thronging" in Kasi uncle's voice. He thought to himself, "Some people cry for love and some people cry why they love". Vinay spent almost 4 days in that village and Kasinathan too enjoyed his company.

One fine morning, Vinay was not in his bed and Kasinathan thought that he would have gone out to attend his nature call, but even after a long time, there were no signs of Vinay's return, and that day being a working day and its almost time for the train to arrive, so Kasinathan went to the station, and surprisingly the 8:00 AM train did not arrive even at 9:00 AM, and there came a call to "Keeranur" station saying, there was an accident just 1 km away from "Keeranur" station and hence the train will not arrive for another 1 hour, until the body has been removed. Kasinathan rushed to the accident spot, and it was fully crowded and he could not see who has died, but something was telling him that he has to go and see who it is, so he made himself the way and get closer to the body, and it was covered in a white cloth. He requested the police man to take off the cloth, to see who it was, before he could see that, he got to hear someone calling his name and asking him to rush to that "Booth" bungalow.

Kasinathan rushed there to see Vinay hanging himself from the ceiling hook and his suicide note read, "He has killed his wife as she had an illicit affair with her colleague and he came here just to end his life, as that is the same place where his parents died". Vinay certainly went to meet his wife and also got mixed with the nature. Kasinathan felt if he could have had a red flag in his hand to stop someone dying rather stopping the train.

Powerful Ads ...

One more interesting email forward from one of my friend. These ads are so powerful, that they convey what they wanted to convey, in a manner that pinches your heart. Check it out ...

Fourth Best - Parenting - Don't fight in front of your children

Third Best - Drive Safely- Avoid Driving Speed

Second Best - Dont Waste Food

First Best and the one which touched my heart - Stop Racism

First Crush ...

He lives in one of the busiest city of this country, he is a carefree guy, who lives for the present and does not care about the future, because he thinks that future is not in his hands. He does not crib on anything in life except one, (i.e.) he does not have a proper shelter to live, and he lives on the roadside footpath. He does not have the necessity to earn as he does not believe in tomorrow. He is happy with what he gets and lives his life for that moment. Though he is old enough to get married, he is still single as no one is ready to marry him...

Life just moved on for him but little he knew that he is going to meet the crush of his life on the same roadside where he lives. It was pouring very heavily one night and not even a single place was left dry by that arrogant rain, since he has protected his roadside shelter from all natural disasters, his place was dry as a desert, as he was enjoying his night supper which he begged from a nearby shop, by watching the rain, he noticed a beautiful young girl was approaching towards his place. She was completely drenched and was frantically searching for a shelter to escape from the rain.

He just could not control his senses which urged him to offer a safety place for that girl, he ran outside into the rain and approached the girl and asked her if she minds to come to his place just to escape the rain, even she does not have a choice, so she agreed to come with him. His joy was boundless as that was his first occasion to talk to a girl in all these years. He took her in and made her feel comfortable and he also offered her a share of his dinner and was happy to see her eating that. He told her that she can stay with him as long as it rains and can go home if it stops. She agreed with a nod.

The rain does not seem to stop, and after sometime, she started to shiver out of cold, he does not have anything with him to protect her from that cold and hence he did not know what to do. He sensed that she might die out of cold and its time to pass on some heat on to her body. The outside rain has already spread a romantic blanket and also their age triggered those hormones which pressed upon the inevitable. He told himself that there is nothing wrong on this earth to save a life. He came near her and she too kept quite as if she needed that.

Vineeth was so upset that the groundnut paper cone does not revel what happened next.

Laugh Out Loud ...

I got this piece of "letter" as a email forward from my friend (Maddy) and I should admit the fact that, I was laughing like mad for almost 15 minutes after reading this, and hence I thought of posting the same on my blog for my readers to read and enjoy the same happiness. I dont know the author of this piece of work, but I should admit that, the person who would have written this should be a genius. I salute that guy for this masterpiece creation. Hat's off to him !!!

நீ சொன்னாய் என்பதற்காகத்தான் உனது அப்பாவிடம் பேசிப்பார்க்கலாம் என்று முடிவுக்கு வந்தேன். 'அலுவலகத்தில் இருக்கிறேன், நீல்கிரிசில் சாயங்காலம் சந்திக்கலாம்' என உன் தகப்பன் தொலைபேசியில் சொன்னபோது, கடமை தவறாதவரின் மகளைத்தான் காதலிக்கிறோம் என இருமார்ந்திருந்தேன்.

சொன்னபடி ஐந்து மணிக்கெல்லாம் வந்தமர்ந்த உனது அப்பனை பார்த்த போது 'எருமை மாட்டிற்கு மான் குட்டி எப்படி பிறந்தது?!' என்ற பழைய கவிதை தான் நினைவிற்கு வந்தது. மான்குட்டி என்ற வர்ணனை உனக்கு அதிகபட்சம் தான் என்றாலும், எருமை மாடு என்பது உன் அப்பனுக்கு மிக குறைந்த பட்சமே.

அந்த கடையில் பில் போடுவதற்க்காக இருந்த கம்ப்யூட்டரை தவிர மீதம் இருந்த அத்தனையும் தின்று தீர்த்துவிடும் வெறி அவரது கண்களில் மின்னியதை நான் கவனிக்க தவறிவிட்டேன். சரி எதையாவது சாப்பிட்டுவிட்டு பேச்சை துவங்கலாம் என் சர்வரை அழைத்தேன், அதற்கு பின் உனது அப்பாவின் கைங்கர்யத்தில் சமையல் கட்டிற்கும் டேபிளிர்க்கும் இடையே சுமார் ஐம்பது ஓட்டங்கள் எடுத்தான் சர்வர். காபி டேவிலும், சரவண பாவநிலும், நீ புல் கட்டு கட்டுவது ஒரு ஜெனிடிக் பிரச்சன்னை என்று கண்டுகொண்டேன். வேழ முகம் தான் இல்லையே தவிர பேழை வயிறு இருக்கிறது உன் பரம்பரைக்கே.

அவரது வேட்டையை முடிவுக்கு கொண்டு வர இயலாதவனாக கையறு நிலையில் இருந்தபோது 'தம்பி முன்ன மாதிரி சாப்பட முடியறதில்லப்பா ... வயசாசில்ல' என தன் திருவாய் மலர்ந்தார். திடபொருட்களில்லிருந்து, ரோஸ் மில்க், பாதாம் பால் போன்ற திரவப்பொருட்களுக்கு மாறினார், அப்பாடா, முடித்துவிட்டார் என்ற ஆசுவாசத்தை, 'ஒரு கசாட்டா' என்ற வார்த்தையில் உடைத்தார், கசாட்டாவும், ஜர்தா பீடாவும் சாப்புடுவதில்லை என்பதை தவிர, திருச்செந்தூர் கோவிலில் உண்டைக்கட்டிக்கு காத்திருக்கும் கோவில் யானைக்கும் உனது அப்பனுக்கும் ஆறு வித்யாசங்கள் கூட இல்லை. 'தம்பி எப்போ சாப்பிட்டாலும், கடைசியா ஒரு ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடறது நல்லதுப்பா', என்ற அவரது கூற்றில் இருந்த 'கடைசியா' எனும் வார்த்தை தான் எனக்கு வாழ்வின் மீது நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.

'சார், நா உங்க பொண்ணை விரும்பறேன், அவளையே கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசை படுறேன், அது விஷயமா பேசத்தான் உங்களுக்கு போன் பண்ணினேன்' என்று மெல்ல பேச்சை துவங்கினேன். 'அப்போ போன வாரம் இதே விஷயமா பேச 'ஆனந்த பாவனுக்கு' வந்தது நீங்க இல்லையா தம்பி?!' என ஆச்சர்ர்யமாக அவர் கேட்டபோது தான், மொத்த குடும்பமும், இரை எடுப்பதற்கென்றே எவனையாவது இரையாக்குவதை ப்ரொபெஷனல் டச்சோடு செய்கிறீர்கள் என்பதை உணர்ந்தேன். 'தம்பி இது பெரிய விஷயம், ஒரு நாளில் பேசி தீர்துட முடியாது, நீங்க ஒன்னு பண்ணுங்க, நாளைக்கு சாயங்காலம் அன்னபூர்ணா வந்துடுங்க ... அப்போ பேசிக்கலாம்' என்ற உனது அப்பனை கொலை செய்ய அந்த நேரம் என்னிடம் துப்பாக்கி இல்லாமல் போனது துர்பாக்கியமே.

பொறம்போக்கு ப்ரீமியர் லீக்

இப்போ ரொம்ப famous ஆ இருக்கற ஒரு விஷயம் 20-20 கிரிகெட், ஆ ஊ நா, மட்டய தூக்கிகிட்டு கிளம்பிடறாங்க. பித்துகுளிக்கு திடீர்னு ஒரு யோசனை தோணிச்சு, ஏன் இந்த 20-20 கிரிகெட் மேட்டர நம்ப நல்ல விஷயத்துக்கு பயன் படுத்த கூடாது னு.

அஞ்சு வருஷத்துக்கு ஒரு வாட்டி கோடி கோடி யா செலவு பண்ணி தேர்தல் னு ஒண்ண நடத்துறாங்க, அதுல அரசாங்கத்துக்கு எவளோ நஷ்டம், எவ்ளோ வன்முறை, இந்த தேர்தல் நடத்தரத்துக்கு பதிலா ஒரு 20-20 கிரிகெட் மேட்ச் வெச்சு நம்ப முதல் அமைச்சர தேர்வு பண்ணினா எப்படி இருக்கும் னு ஒரு சின்ன (பெரிய) கற்பனை.

இந்த 20-20 தேர்தல் டோர்னமென்ட் கு பேரு "பொறம்போக்கு ப்ரீமியர் லீக்", இதுல நம்ப தமிழ்நாட்டுல உள்ள அனைத்து அரசியல் கட்சியும் கலந்துக்குது. வழக்கம் போல ஒரு ஒரு கட்சியும் அவங்களோட டீம்க்கு பேரு வெக்கறாங்க, அதுக்கு எல்லா கட்சியும் ஒரு அவசர மீட்டிங் ஒன்னு போடுது...

ஜெயலலிதா டீம் மீட்டிங் மினிட்ஸ், இதோ இங்க.

ஒ பன்னீர்: அம்மா, நம்ப கட்சி பெற கேட்ட உடனே, அத்தனை பயலும் ஒன்னுக்கு இருக்கனும், அப்படி ஒரு சூப்பர் பேரா இருக்கணுமா அது.

சசி: ஹ்ம்ம், அப்படினா "பாத்ரூம்" னு தான் வெக்கணும் ?

ஒ பன்னீர்: ஐயோ, அப்படி சொல்லல மா, எதிரணிக்கு கிலி உண்டாகணும் னு சொல்ல வந்தேன்

ஜெ: இந்த மாதிரி பைத்தியகாரத்தனமா யோசிக்கரதுனால தான் உன்ன full-time CM ஆக்கல நான், ஸ்டுபிட். இந்த மாதிரி மட்டேருக்கு சரியான ஆள் நம்ப வை.கோ தான், எங்க அவரு ?

இப்படி ஜெயலலிதா கேட்கும் பொது கரெக்டா என்ட்ரி குடுக்கறாரு வை.கோ.

வை.கோ: இப்படி தான் கலிங்கத்து போரிலே, கர்ணன் தான் ஏறி வந்த குதிரையின் பெயரை "அஸ்வதாமன்" என்று வைத்த பொழுது ...

ஜெ: ஸ்டாப் இட் வை.கோ, ஆ ஊ நா, சோழ நாட்டிலே, கலிங்கத்து போரிலே, பிசராந்தயார் கூறுகையில் னு, சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாம ஒளரிகிட்டு, இப்போ நம்ப டீம் கு ஒரு நல்ல பேரா யோசிச்சு சொல்லுங்க.

வை.கோ: அம்மா, இப்படி ஒரு நாள் வரும் என்று நான் எப்பொழுதோ கணித்து விட்டேன். கடந்த இரு வாரங்களாக நான் பல புராண இதிகாசங்களை அலசி ஆராய்ந்து, ஒரு முத்தான பெயரை நம் அணிக்கு தேர்ந்தெடுத்து உள்ளேன்.
ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்), "இப்பவே கண்ண கட்டுதே"

சசி: புராண பெயரா, மிஸ்டர் வை.கோ, நம்ப விளையாட போறது "கிரிகெட்", நீங்க அதுக்கு தகுந்தா மாதிரி பேரு வெக்கணும்.

வை.கோ: அதை நானும் அறிவேன் என் அன்பு தங்கையே, அந்த சித்தம் கூடவா உன் அண்ணனுக்கு கிடையாது என்று எண்ணிவிட்டாய் ? இதோ கேளுங்கள் இந்த வரலாற்று சிறப்பு பொருந்திய பெயரை.

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்), இந்த ஆள் பேரு சொல்லரத்துகுள்ள அடுத்த தேர்தலே வந்துடும்.

வை.கோ: "கொண்கினி ரௌத்ற குஞ்சுகள்"

அவர் பேர் சொல்லி முடிச்ச உடனே சுத்தி இருந்தவங்க எல்லாரும் சிரிக்க ஆரம்பிச்சுடாங்க, ஒ பன்னீர் தரையில விழுந்து பொரண்டு சிரிக்கறாரு, ஜெ, சசி ரெண்டு பேரும், வயத்த புடிச்சுகிட்டு "போரும் வை.கோ போரும், இதுக்கு மேலயும் காமெடி பண்ணாதீங்க" னு விழுந்து விழுந்து சிரிக்கறாங்க. வை.கோ மூஞ்சி சின்னதா போய்டுச்சு.

ஒ பன்னீர்: யோவ் வெத்துவேட்டு, அவன் அவன் "டார் டெவில்ஸ்", "சூப்பர் கிங்க்ஸ்", "சார்ஜெர்ஸ்" னு எல்லாம் பேர வெக்கறான், நீ என்னடா நா, "குஞ்சுகள்", "பிஞ்சுகள்" னு பேரு வெக்கரியே. எதாவது யூத் fulaa யோசியா.

வை.கோ:இதை தாங்கள் முன்கூட்டியே அறிவித்து இருந்தால், காளையர்களும், கன்னியர்களும் சொக்கி போகும்படி ஒரு பெயரை தேர்வு செய்திருபேனே. இப்பொழுதும் ஒன்றும் கெடவில்லை, "சுந்தர காண்டத்தில்" இராமபிரான் தான் கண்ட சீதையின் அழகை வர்ணிக்கையில் கூறுவர்... "கோகில கூந்தலோ, கரு நிற மேகமோ, மீன்களின் பார்வையோ ..."

வை.கோ இப்படி பேசும் போது, எங்கிருந்தோ ஓடி வந்த ஒரு குண்டர் படை, வை.கோ வை அலாக்காக தூக்கி சென்று போயஸ் தோட்டத்துக்கு வெளிய விட்டு விடுகிறது.

ஒ பன்னீர்: அம்மா, இந்த ஆள் வேலைக்கு ஆகமாட்டார், நம்ப ஏன் வைரமுத்து தம்பிய யோசிக்க சொல்ல கூடாது ?

ஜெ: fantastic!!, இப்போ தான் பன்னீர் நீ உருப்படியா ஒரு யோசனை சொல்லிருக்க.
என்று ஜெ கூறும் பொது, வை.கோ வை தூக்கி சென்ற குண்டர் கூட்டம், ஒரு பெரிய சாக்கு மூட்டையுடன் உள்ளே நுழைகிறது. சாக்கு மூட்டையை பிரித்தால், உள்ளே "குத்தவெச்ச" போஸில் "கவிப்பேரரசு" வைரமுத்து, ஒரு பேப்பர் பேனாவுடன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறார்.

ஒ பன்னீர்: யோவ், கவி, உன் முன்னாடி யாரு னு கொஞ்சம் பாருயா.

வை.மு: அஹ, அன்னையே, இந்த ஏழையின் வீட்டில் உங்கள் பொற்பாதம் பட நான் என்ன பாக்கியம் செய்தேன் ?
ஒ பன்னீர்: லூசு, நீ இருக்கறது இப்போ அம்மா வீட்டுல, உங்க வீட்டுல இல்ல.

முதலில் சற்றே ஜெர்க் ஆனா கவி, பின்பு சுதாரித்து கொண்டு, இருக்கட்டுமே, என் வீடு அம்மா வீடு, அம்மா வீடு, என் வீடு என்று கூறி, தான் மிகப்பெரிய தமாஷ் செய்ததாக எண்ணி ஓவென்று சிரித்தார், ஆனால் சுற்றி இருந்த அனைவரின் முகத்திலும் அப்படிஒரு இருக்கம். மீண்டும் சுதாரித்து கொண்டு, தான் வந்த காரணத்தை வினவினார்.

ஒ பன்னீர், வைரமுத்து அழைத்து வரபட்டதன் நோக்கத்தை கூறினார்.

வை.மு: கவிஞர்களுக்கு சவால் விடுவதில் அன்னைக்கு நிகர் அன்னையே தான்

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்), opening எல்லாம் நல்ல தான் இருக்கு, finishing தான் எப்படி னு பார்க்கணும்.
வை.மு நீண்ட நேர யோசனைக்கு பின்

வை.மு: அல்லி அல்லி அனார்கலி, வந்துவிட்டது அம்மா புலி, opponents எல்லாருக்கும் total கிலி, ஓடி ஒளிந்தது கிழட்டு எலி. ஆஹா, கவிதை, கவிதை

ஜெ: மிஸ்டர் வை.மு, உங்கள பேரு வெக்க சொன்னா பாட்டு எழுதரீங்கள? , டீமுக்கு நல்ல பேரா சொல்லுங்க இல்லாட்டி உங்க மேல வருமான வரி கேஸ் போட வேண்டிவரும்.

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்), காக்கா மண்டையன் செத்தாண்டி இன்னிக்கு.

வை.மு: கவிதை படிக்க தெரிந்த இந்த கருப்பு சிங்கத்துக்கு பெயரா வைக்க தெரியாது? உங்களுக்கு எந்த வகையான பெயர் வேண்டும் ? தமிழிலா ? ஆங்கிலத்திலா ? தங்க்ளிஷிலா ?

ஒ பன்னீர்: அம்மா, நா வேணும்னா வருமான வரி அதிகாரிக்கு போன் போட்டுரட்டுமா?
வை.மு: ஐயோ, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு பன்னீரு, இதோ ரெண்டு நிமிஷத்துல சொல்லிடறேன்.
சற்றே பதற்றத்துடன் யோசித்த வை.மு, உடனே குஷியாகி

வை.மு: அம்மா, இதோ உங்கள் அணிக்கு பெயர் கண்டு பிடித்துவிட்டேன், இந்த தேர்தலில் நீங்கள் ஆட்சியை பிடிக்க போவது உறுதி, ஆகவே நம் அணியை "MUMMY RETURNS" என்று பெயரிடலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

ஜெ: சிம்ப்லி சுபெர்ப், இதுக்கு தான் உங்கள மாதிரி அறிவாளிங்க வேணும் னு நா சொல்லறது. ஐ லைக் திஸ்.

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்), இதுக்கு பேர் தான் "just la miss" ஒ ?
ஒ பன்னீர்: (சத்தமாக) கலக்கிடீங்க கவிஞரே, பேர கேட்டாலே ச்சும்மா அதிருதுல.

அதே குண்டர் கூட்டம், மறுபடியும் வை.மு வை அதே மூட்டைக்குள் அடைத்து, அலாக்காக தூக்கி செல்கிறது. உயிர் பிழைத்த சந்தோஷத்தில் மூட்டைக்குள் சமத்தாக மீண்டும் "குத்தவைகிறார்" வைரமுத்து

அம்மா டீமுக்கு பேர் வெச்ச விஷயம் காட்டு தீயா பரவி, கோபாலபுரம் ஏரியா டீப் டிஸ்கஷனில் குதிக்கிறது.

த.மாறன்: தாத்தா, நடந்தது நடந்து போச்சு, பழச எல்லாம் நான் மறந்துட்டேன், இந்த வாட்டி உங்களோட தோள் சேர்ந்து, நம்ப கட்சிக்காக, சாரி, சாரி, நம்ப டீமுக்காக உழைக்க போறேன். டீமுக்கு பேரு வேக்கவேண்டிய பொறுப்பு என்னோடது, நீங்க ஒண்ணும் கவலை படாதீங்க. டேய், தாத்தாக்கு BP tablets குடுத்தாச்சா ?

ஸ்டாலின்: (மனசுக்குள்), சும்மா சொல்ல கூடாது, பய புள்ள, நல்லாவே மாவரைக்கறான்.

மு.க: அது தெரியுமடா என் அன்பு செல்வமே, நீ வருவாய் என நான் அறிவேன்.

த.மா: எப்படி தாத்தா நா வருவேன் னு கண்டுபுடிசீங்க ?

ஸ்டாலின்: யாராச்சும் கேமரா வா தூக்கிட்டு வந்தா போதுமே, நீ பினாடியே வந்துடுவியே. அது வொர்க் ஆகற கேமரா வா, வொர்க் ஆகாத கேமரா வா, ஒண்ணும் பார்க்கறது இல்ல, பல்ல காட்டிகிட்டு ஈ னு இளிக்கறது.

அழகிரி: இது கூட மன்னிச்சு விட்டுடலாம் தம்பி, போன வாரம், TV ல யாரோ கேமரா புடிச்சுக்கிட்டு நிக்கறா மாதிரி ஒரு சீன் வந்துருக்கு, இது உடனே லூசு மாதிரி, தன் வீட்டு TV முன்னாடி நின்னுக்கிட்டு, ஈ னு இளிச்சுக்கிட்டே போஸ் குடுத்துருக்கு, இத என்னத்த சொல்ல.

த.மா: தாத்தா, நீங்க இருக்கீங்களே னு அமைதியா இருக்கேன், இல்லாட்டி ...
ஸ்டாலின்: இல்லாட்டி என்னடா ? என்ன பண்ணுவ ?
த.மா: ஒ னு அழுதுருவேன்.
மு.க: சண்டை இடாதீர்களடா என் கண்மணிகளா, நாம் சிந்தித்து செயல் படவேண்டிய காலமடா இது. நமது அணிக்கு நல்லதொரு பெயரை சூட்டுங்களடா என் செல்வங்களே.

த.மா: நா ஏற்கனவே நல்ல ஒரு பேரோட தான் தாத்தா வந்துருக்கேன்.
அழகிரி: ஹ்ம்ம், நீ மொதல்ல பேர சொல்லு, நாங்க அது நல்ல பேரா, நொள்ள பேரா னு முடிவு பண்ணிக்கறோம்.

த.மா: இப்போ computers தான் தாத்தா எல்லாமே

ஸ்டாலின்: (மனசுக்குள்), தோடா கண்டுபுடிச்சுடார் பா கொலம்பஸ்ஸு

த.மா: அதுனால, நம்ப டீமோட பேரு ஹாய்-டெக் ஆ இருக்கனும், ஸோ அப்படியே என் கம்ப்யூட்டர் brain ந use பண்ணி, ஒரு சூப்பர் பேரு வெச்சுருக்கேன்.

ஸ்டாலின்: ஐயா பில் கேட்ஸ், எங்க உங்க சூப்பர் ஹாய்-டெக் பேர கொஞ்சம் எங்க காதுக்கு download பண்ணுங்க பார்போம்.

ஸ்டாலின் சொல்லி முடிச்ச உடனே, அழகிரியும், ஸ்டாலினும் ஒருத்தர்க்கு ஒருத்தர் கைய தட்டி சிரிச்சுக்கறாங்க.
த.மா: நம்பளோட கட்சி ரொம்ப பழமை வாய்ந்த கட்சி, அதே சமயம் புதுமைகள் செய்ய தயங்காத புரட்சி கட்சி, அதுனால நம்ப டீமோட பேரு பழமை வாய்ந்ததாவும் இருக்கனும் அதே சமயம் புதுமையாவும் இருக்கனும். இப்படி புதுமையும் பழமையும் கலந்த ஒரு காவியம் தானே என் தாத்தா, அப்பேற்பட்ட ஒரு மாமனிதனோட டீமுக்கு நா பேர் சூட்டறேன் னு நெனைச்சாலே என் உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்து போவுது. நான் சின்ன வயசுலேர்ந்து யோசிச்சுருகேன், அது எப்படி இவரால மட்டும் எப்பவுமே சுருசுருப்பாவும், துடிதுடிப்பாவும் இருக்க முடியுது னு, ஆனா அதுக்கு இன்னி வரைக்கும் பதில் கிடைக்கல ...

ஸ்டாலின் அழகிரியின் காதில் ஏதோ சொல்ல, உடனே அழகிரி தன் அடியாளிடம் ஏதோ சொல்ல, எங்கிருந்தோ போட்டோ பிலாஷ்களும், போகஸ் விளக்குகளும், காமேரக்களும் வரவழைக்கப்பட்டன. அதை பார்த்த உடனே பரபரப்பான தயாநிதி மாறன், சட்டை, டை, ஆகியவற்றை சரி செய்து.

த.மா: நமது அணியின் பெயர் - "DRAVIDIAN ROCKETS"

அட நார பயலே, இந்த எழவுக்கு தானா இப்படி மொக்க போட்ட, உங்க தாத்தா தூங்கியே போயட்டாருடா என்று ஸ்டாலினும் அழகிரியும் மாறனை பார்த்து பல் கடித்தனர். திடீர் என்று போட்டோ பிலஷ்களின் சத்தம் கேட்டு முழித்த கருணாநிதி, தயாநிதி மாறனை பார்த்து கைகூப்பி, கண்ணீர் மருக, தயவு செய்து வெளியே போகுமாறு செய்கை காட்டினார்.

மு.க: என் அன்பு செல்வங்களே, இனி இந்த மாறனின் புத்திரன் என் கண் முன் படாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்களடா, அவனை இனியும் நம்பினால் நாம் தான் முட்டாள் ஆகி விடுவோம். நமது அணிக்கு பெயர் சூட்ட, என் உடன் பிறவா சகோதரன், நான் ஈன்றேடுக்காத அன்பு மகன், பா.விஜய் யை அழைத்திருக்கிறேன், அவன் இப்பொழுது வந்துவிடுவான்.
மு.க சொல்லி முடிப்பதற்குள், மூச்சிரைக்க ஓடி வருகிறார் பா. விஜய்
மு.க: வந்துவிட்டாயடா என் கவிதை சுரங்கமே, இது என்னடா கோவணத்துடன் ஒரு கோலம் ?

ப.வி: இல்ல பா, நீங்க போன் பன்னிருந்த பொது நா குளிக்க போயிருந்தேன், உங்க போன் னு தெரிஞ்ச உடனே அப்படியே ஓடி வந்துட்டேன்.
ஸ்டாலின்: (மனசுக்குள்) ஆளாளுக்கு டைப் டைப் ஆ மாவாட்டரானுன்களே. நல்ல வேளை, கோவணத்த அவுக்கரதுக்கு முன்னாடி போன் பண்ணினாரு, இல்லாட்டி நிலைமை இன்னும் மோசமா போயிருக்கும்.

மு.க: நான் உனக்கு தொலைபேசியில் கூறியது போல், என் கிரிகெட் அணிக்கு ஓர் நல்ல கவித்துவம் வாய்ந்த பெயரை நீதானடா சூட்ட வேண்டும்.

ப.வி: அப்பா, இப்போ நா ஓடி வரச்சே எனக்கு ஒரு கவிதை தோணிச்சு பா, அத சொல்லவா ?

அழகிரி: (மனசுக்குள்) ஓடி வரச்சே கவிதை தோணின நாய்க்கு ஒரு ஜெட்டி போடணும் னு தோணிச்சா பாரேன்.

மு.க: அதை கேட்பதை விட வேறு இன்பம் எதாவது இருக்க முடியுமா என் செல்வமே, காதில் தேன் ஊற்ற உத்தரவு வேண்டாமடா என் கண்மணி.

ப:வி: ஒவ்வொரு தேர்தலுமே வேன்றிடுமே, கலைஞரின் வெற்றிக்கொடி பரந்திடுமே, 20-20 என்பது வேண்டும் நம் நாட்டில், இனி வறட்சி தான் எப்பொழுதும் அம்மா காட்டில்.

என்று "ஆட்டோகிராப்" டியூனில் மெய் மறந்து கோவணத்துடன் பாடும் விஜய்யை, ஏற்கனவே தயாநிதி மாறன் ஏற்படுத்திய கடுப்பில் இருந்த அழகிரி, கருணாநிதி சற்றே அசந்த நேரம் பார்த்து, தலையில் நறுக்கென்று ஒரு கொட்டு விட்டு, நாக்கை மடித்து, ஒரு விரலை மட்டும் காட்டி ஏதோ மிரட்டினார்.

ஸ்டாலின்: டேய், இது நீ ஏற்கனவே சேரனுக்காக "ஆடோக்ரப்" படத்துல்ல போட்ட பாட்டு மாதிரியே, இருக்கே? அப்பாக்கு வயசாய்ருச்சு னு, அவர ஏமாத்த பார்கரியா ?

மு.க: நானும் அதையே தான் நினைத்தேன், அதற்கு முன் நீ சொல்லிவிடாய் என் செல்வமே.
சற்றே கொட்டு வாங்கிய gare இல் இருந்த ப.விஜய், நிலைமை மோசமாவதை அறிந்து, சுதாரித்து கொண்டார்.

ப.வி: அட, அப்படி எல்லாம் இல்ல ஸ்டாலின், ஹிட் ஆனா சாங் வெச்சு ரீமிக்ஸ் பண்ணினா ரீச் நல்லா இருக்குமே னு பார்த்தேன், வேற ஒண்ணும் இல்ல.

அழகிரி: ரீச் எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கறோம், நீங்க ஒரு நல்ல பேர மட்டும் சொன்னா போரும். நிக்கறத பாரு, பழனி முருகன் மாதிரி, கோவணத்தோட. இனியும் எதாவது கவிதை அது இது னு சொன்ன, மகனே கோவணம் கூட ஒடம்புல இருக்காது.

மு.க: கொந்தளிக்க வேண்டாமடா என் தவ புதல்வா, பெயர் கூறாமல் இந்த இடத்தைவிட்டு போக முடியாது என்று என் செல்வத்துக்கு தெரியாதா என்ன ?

அந்த குளுரும் அறையில், ப.விஜய்க்கு மட்டும் ஏனோ வேர்த்து கொட்டியது. இனியும் கோவணத்துடன் நிற்க முடியாது என்று அறிந்து, ஒரு வெட்டி வாங்கி கட்டிக்கொண்டார் கவிஞர்.

ஏதேனும் தப்பிக்க வழி உள்ளதா என்று பார்ப்பதை போல, அறையினுள் இங்கும் அங்கும் அலைந்த படி இருந்தார் கவிஞர், சற்று நேர அலைச்சலுக்கு பின், துள்ளி எழுந்த புள்ளி மானாக மாறி, கருணாநிதியின் காதருகே வந்து நின்றார் ப.விஜய்
ப.வி: அப்பா, இதை விடவும் ஒரு நல்ல பெயர் உங்கள் அணிக்கு பொருந்த இயலாது என்றே எனக்கு தோன்றுகிறது.

மு.க: அதை கேட்க தானே செல்வமே, சிறுநீர் கூட கழிக்காமல் இவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறேன்.

ப.வி: எதிலும் உங்களுக்கு வெற்றி நிச்சயம் என்று தன்னம்பிக்கையுடன் வாழும் தாங்கள் தலைமை ஏற்று நடத்த போகும் அணியின் பெயர் - "VICTORY VEERANS".

மு.க: ஆஹா, அருமை, அருமை. நான் என்ன எதிர் பார்த்தேனோ அதைவிட சிறப்பான பெயர் கொடுதுவிட்டாயடா என் கண்மணி. நீ அடுத்த முறை ஏதேனும் புத்தகம் வெளியிட்டால், காசு வாங்காமல் உன்னை பற்றி சிறப்பாக பேசுவேனடா என் செல்வமே, காசு வாங்காமல் பேசுவேன்.

ஸ்டாலின்: அப்பா உங்களுக்கு புடிச்சுருக்கு நா எனக்கும் புடிச்சுருக்கு பா.

அழகிரி: (மனசுக்குள்), இப்படி சொம்படிச்சு சொம்படிசே அடுத்த சீ.எம் நீ தான் னு சொல்ல வேசுட்டியே, அப்புறம் ஏன் இன்னும் பம்மர ?

தன் உயிரும், மானமும் (கோவணம்) தப்பித்த சந்தோஷத்தில், வந்த வேகத்திலேயே ப.விஜய் தன் இல்லம் நோக்கி ஓடுகிறார்.

இதே மாதிரி பல போராட்டங்களுக்கு பிறகு, விஜயகாந்த் அவர் டீமுக்கு "BLACK MONSTERS" நும், ராமதாஸ் அவர் டீமுக்கு "BALD BATTERS" நும் பேரு வெச்சது தனி கதை.

பேரு வெச்சாச்சு, அப்புறம் என்ன ஆளாளுக்கு ஒரு டீம் ஒணர செலக்ட் பண்ணி BIDDING பண்ணறது தான். ஒவ்வொரு டீமும் அவங்க அவங்களுக்கு புடிச்ச players ஏ எப்படி செலக்ட் பண்ணறாங்க னு பார்போம். இதுல ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்ன நா, சினிமா நடிகர்களும் இங்க players, ஸோ அவங்களையும் பிட் பண்ணலாம்.

அவங்க டீம் ஓனர் வேற யாரு "வை.கோ" தான். முழு பொறுப்பையும் தான் தான் எடுத்து நடத்துவேன் னு (அழுது) அடம் புடிச்சு வாங்கினாரு, players செலக்ஷன் லேர்ந்து, sponsor புடிக்கரவரைகும் எல்லா வேலையும் அவர் தான் பார்த்துக்கணும். ஆனா இந்த "Cheer Leaders" புடிக்கற வேலைய மட்டும், சசிகலா தம்பி மஹாதேவன் எடுத்துட்டாரு, அதுல ஒ பன்னீருக்கு தனி கடுப்பு.

ஜெ: ஹே பன்னீர், டோர்னமென்ட் கு இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான் இருக்கு, டீம் செலக்ஷன் ஆரம்பிக்கணும், எங்கயா போனாரு நம்ப டீம் ஓனர் ?

ஒ.பன்னீர்: ஐயோ, அத ஏன் மா கேட்கறீங்க, சேபாக்கத்துல மேட்ச் வெச்சா, கண்ணகி சிலை மேல பால் பட்டு ஒடைஞ்சு போற ஆபத்து இருக்கு னு எவனோ எடுபட்ட பய சொல்லிட்டான், அவ்வளோதான், அத கேட்டதுலேர்ந்து ஒரே அப்செட், எங்க தன்னால தமிழ் கு களங்கம் வந்துடுமோ னு பயபடறாராம்.

ஜெ: non-sense கூப்புடுயா அந்த குடுகுடுப்பகாறன

ஐயகோ, பாரதம் போற்றும் கர்ப்புக்கரசிக்கு என்னால் ஆபத்தா, மனம் போருக்கவில்லையே. இதை தான் கம்பன் அழகாக கூறினான் - "கடன் பட்ட நெஞ்சம் போல் கலக்ங்கினான் இலங்கை வேந்தன்" என்று ஒரு ஓரமாக புலம்பிக்கிட்டு இருந்த வை.கோ ரூமுக்கு ஜெ நுழைஞ்ச உடனே

வை.கோ: அம்மா, கேடீங்களா, நம்பளால கண்ணகிக்கு ஆபத்துமா ஆபத்து, ஒரு பெண்ணோட சோகம் இன்னொரு பெண்ணுக்கு தான் தெரியும் னு சொல்லுவாங்களே, உங்களுக்கு தெரியுதாமா அந்த கருப்பு சிலை வடிக்கற கண்ணீர் ?

ஜெ: ஹலோ, கீழ்பாக்கம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரியா ?

என்று ஜெ பேசும் போதே தாவி வந்து அலைபேசியை கட் செய்கிறார் வை.கோ

ஜெ: இன்னொரு வாட்டி இப்படி லூசு மாதிரி எதாவது பேசினீங்க, உங்கள நெஜமாவே பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிக்கு அன்னுபிடுவேன்.

ஒ பன்னீர்: நல்லா காதுல விழரா மாதிரி சொல்லுங்க மா, லூசு, லூசு


இந்த டீமோட ஓனர், வேற யாரு, நம்ப தயாநிதி மாறன் தான். எப்படியோ கெஞ்சி கூத்தாடி, தாத்தா கிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கிட்டாரு இவரு. இவரும் players செலக்ஷன் லேர்ந்து, sponsor புடிக்கரவரைகும் எல்லா வேலையும் அவர் தான் பார்த்துக்கணும். "Cheer Leaders" புடிக்கற வேலையும் இவருது தான், ஸோ மனுஷன் கொஞ்சம் குஷியா இருக்காரு.

பட்ட பகல் ல பகிரங்கமா சூதாடறாங்க னு விஜயகாந்தும், ராமதாசும், bidding க்கு வராம, கோர்ட்ல மனு குடுக்க போய்டாங்க.

நல்லதொரு திருநாளில் "MUMMY RETURNS" & "VICTORY VEERANS" bidding பண்ண போறாங்க, இதோ எப்படி பண்ணறாங்க னு நீங்களே பாருங்களேன்.
கட்சிகாரங்கங்கற முறைல, "MUMMY RETURNS" டீமுக்கு, ஒ பன்னீர்(opening batsmen), அன்பழகன் (one down), தொல் திருமாவளவன், சைதை மணி, மற்றும் சிலர். இன்னும் அஞ்சே அஞ்சு பேர மட்டும் செலக்ட் பண்ணினா போதும், வழக்கம் போல, அம்மா சொல் பேச்சு கேட்காத பிள்ளையா வை.கோ.

அதே மாதிரி "VICTORY VEERANS" டீம்ல, ஸ்டாலின் (opening batsmen), அழகிரி (one down), ப.விஜய், டி.ராஜேந்தர், மற்றும் சிலர். அவங்களும் இன்னும் அஞ்சே அஞ்சு பேர மட்டும் செலக்ட் பண்ணினா போதும், வழக்கம் போல, தாத்தா சொல் பேச்சு கேட்காத பேரனா தயாநிதி மாறன்.

மொதல் ஆளா வை.கோ செலக்ட் பண்ணினது, நம்ப சிம்பு வ, Rs. 500/- ல ஆரம்பிச்சுது ஏலம், கடைசில Rs 25/- க்கு "MUMMY RETURNS" க்கு சாதகமா முடிஞ்சுது, ஏதோ தேர்தலே ஜெயிச்சா மாதிரி வை.கோ மூஞ்சில (மட்டும்) அவ்வளோ சந்தோஷம்.

ரெண்டாவதா ஏலத்துக்கு வந்தது "S J Surya", ஜெ வழக்கம் போல ஒ பன்னீர் கிட்ட ஒபினியன் கேட்டாங்க.

ஒ பன்னீர்: இந்தாள எடுக்கலாம் தப்பு இல்ல, ஆனா பஞ்சையும் நெருப்பையும் பக்கத்து பக்கத்துல வெக்கனுமா னு யோசிக்கறேன்

ஜெ: என்ன ஒளறீங்க பன்னீர் ? என்ன பஞ்சு, என்ன நெருப்பு ?

ஒ பன்னீர்: அட இல்லம்மா, "Cheer Leaders" போன்னுங்கேலாம் கொஞ்சம் சிக்கு னு பார்க்க அம்சமா இருக்கும், இந்த ஆள் பாட்டுக்கு, பந்த புடிக்கறேன், அது இது னு எதாவது சிலிமிஷம் பண்ணிடுவாரோ னு பயமா இருக்கு அதான்.

இவங்க ரெண்டு பேரும் பேசி முடிக்கறதுக்குள்ள நம்ப வை.கோ S J Surya வ வாங்கிட்டாரு, அதுவும் free யா, அதுல வை.கோ கு அவ்வளோ சந்தோஷம். வழக்கம் போல ஜெ ஓட அனல் பார்வை தாங்க முடியாம, அப்படியே டேபிள் அடியில குனிஞ்சுட்டாறு.

அடுத்து ஏலத்துக்கு வந்தது "தனுஷ்", பார்க்க ஒல்லியா குச்சி மாதிரி இருந்தாலும், பய செம ஸ்ட்ராங், இவன நம்ப டீம் ல எடுத்தே ஆகணும், ஸோ எவளோ செலவானாலும் பரவாஇல்ல, இவன நம்ப வாங்கியே ஆகனும்மா னு ஒ பன்னீர் ஓகே பண்ண, தனுஷை Rs 15/- குடுத்து வாங்கிடாங்க "MUMMY RETURNS" டீம்.

இதுவரைக்கும் எந்த ஒரு எலத்தையும் வாங்காம அமைதியா சிரிச்சுகிட்டு இருக்காரு நம்ப தயாநிதி மாறன், ஸ்டாலினும் அழகிரியும், கொலைவெறியோட மாறான பார்கறாங்க.

மு.க: கண்ணே மாறா, ஏனடா எந்த ஒரு வீரனையும் வாங்காமல், அமைதி காக்கிறாய் ? பழிவாங்க இது நேரமில்லையட என் செல்வமே

மு.மா. நீங்க அமைதியா இருங்க தாத்தா, யுத்தஓட பிரைன் உங்களுக்கு புரியாது, just wait and watch my கேம். உங்களுக்கு காசும் மிச்சமாகும், அதே சமயம் வேண்டிய அளவுக்கு ஆளுங்களையும் செலக்ட் பண்ணி தரேன்.

அழகிரியும் ஸ்டாலினும் கையால் அரிவாள் ஆக்ஷன் காட்டுகிறார்கள்.

அடுத்து ஏலத்துக்கு வந்த ஆசாமி "ஜெயம் ரவி", இந்த பையன் பெருலையே "ஜெயம்" இருக்கறதுனால, இவன வாங்கிடலாம் னு செண்டிமெண்ட் பீலிங் விட்ட வை.கோ, ஒரே நிமிடத்தில் ஜெ க்கு பிடித்தவராகி போனார். அவர்கள் இருவரும் பார்த்துக்கொண்ட பார்வையில் ஒரு மினி "பாச மலர்" படமே ஓடியது. அவரையும் Rs 20/- குடுத்து மடக்கி போட்டனர் "MUMMY RETURNS" அணியினர்.

அடுத்து வந்தது இரண்டு திமிங்கிலங்கள், ஒரு "ரஜினிகாந்த்" மற்றொன்று "கமல்ஹாசன்", இவர்கள் இருவரும் "icon" வீரர்கள், ஆகவே இவர்களை வாங்க இயலாது, ஆனால் யார் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இரு டீம்களும் ஒரு மின்சார மணியை வைத்திருக்கும், எந்த அணியினர் முதலில் மணியை அழுத்துகிரார்களோ, அவர்களது அணியில் அந்த icon வீரர் சேருவார்.
முதலில் அழைக்கப்பட்டது "ரஜினிகாந்த்" பெயரை, வை.கோ தனது இஷ்ட தெய்வங்களை எல்லாம் வணங்கி, தனக்கே ரஜினிகாந்த் கிடைக்க வேண்டும் என்று மணியை அழுத்தினார், அவர் வேண்டுதலுக்கு ஏற்பவே, ரஜினிகாந்தை அடைந்தது "MUMMY RETURNS" டீம்.

இதுல என்ன காமெடி நா, தம்பி தயாநிதி மாறன், மிசார மணியை அழுத்தவே முயற்சிக்கவில்லை. மு.க, இது அறிந்து மிகவும் கடுப்பானார், த.மா, நிச்சயமாக ஏதோ சதி தீட்டுவதாக அறிந்தார். அழகிரி தன் அடியாட்களை ஆடிடோரியத்தின் வெளியே தயாராக இருக்குமாறு உத்தரவிட்டார், அவரின் அகோர பார்வைக்கு, தயாநிதி மாறன் வீசியதோ ஒரு மௌன புன்னகை.

அடுத்து அழைக்கப்பட்டது "கமல்ஹாசன்" பெயரை, நடுவர் 1 2 3 என்று கூறி முடித்தவுடன், பாய்ந்து மணியை அழுதினார் தயாநிதி மாறன், தனது அணிக்கு முதல் வீரனாக உலக நாயகனை எடுத்ததில், மு.க முகத்தில் அத்தனை பெருமிதம், அழகிரியும் ஸ்டாலினும் த.மாறனை பார்த்து லேசாக புன்னகைத்தனர்.

அடுத்த ஏலம் அழைக்கும் முன், இடத்தை காலி செய்தார் தயாநிதி மாறன், இன்னும் தனது டீமுக்கு வீரர்களை சேர்க்கவேண்டுமே என்று குழம்பிய கருணாநிதி

மு.க: என் அன்பு தங்கமே, அனைவரும் பத்து வீரர்களுடன் களம் இறங்கும் போது, நாம் மட்டும் குறைந்த வீரர்களுடன் களம் இறங்க முடியாதடா என் செல்வமே ? மேலும் வீரர்களை தேர்வு செயும்முன் ஏனடா எழுந்து விட்டாய் ?

த.மா: என்ன தாத்தா புரியாம பேசறீங்க, நம்ப எடுத்து கமல் ல, அவரு "தசாவதாரத்துல்ல" பத்து வேஷம் போட்டவரு, மிச்ச வீரர்களுக்கு இவரையே வேற வேற வேஷம் போட்டு ஆட விட்டுடுவோம், நமக்கு செலவும் மிச்சம், ஆளுங்களும் பத்து பேர் இருப்பாங்க, அதுக்கு தான் நா ஐடியா பண்ணினேன்.

பின்னர் சற்றும் எதிர் பாராத விதமாக மின்சாரம் சிறிது நேரம் தடை பட்டது, அந்த இடமே இருட்டாகி போனது, சிறிது நேரத்துக்கு பிறகு மீண்டும் ஒளி வந்தது, முகமெல்லாம் வீங்கிய நிலையில், ஆங்காங்கே ரத்த காயங்களுடன், மீதம் உள்ள நான்கு வீரர்களையும் த.மா தேர்வு செய்தது தனி கதை.

bidding க்கு வராமல் போனதால் "BLACK MONSTERS" அணியும், "BALD BATTERS" அணியும் போட்டியிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். அதை தொடர்ந்து இரு அணிகளும் கண்டன போராட்டம் நடத்துவதில் பிசி ஆகி போயினர்.

வீரர்களை சேர்த்த பின், அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக "cheer girls" தேர்ந்தெடுக்கும் பணி ஆரம்பமாகிறது, மீண்டும் கூடுகிறது ஜெ கூட்டணி.

ஜெ: என்ன ஒ பன்னீர், அந்த "cheer girls" தேடற வேலை எப்படி போய்கிட்டு இருக்கு ?

ஒ பன்னீர்: அட போங்கம்மா, நா எவளோ கெஞ்சி கேட்டும் எனக்கு ஓனர் பதவி குடுக்கல்ல, அதுனால தான் இப்படி டென்ஷன் ஆ அலையறீங்க. இந்த வை.கோ "cheer girls" ஏ செலக்ட் பண்ணரதுக்குள்ள டோர்ணமேண்டே முடிஞ்சுடும்.

ஜெ: என்ன சொல்லறீங்க பன்னீர், நா சொன்ன நமிதா, மும்தாஜ், ஸ்ரேயா எல்லாரும் வந்துட்டாங்க தானே ?

ஒ பன்னீர்: கிழுந்து கிருஷ்ணகிரி, வை.கோ நீங்க சொன்ன யாரையும் செலக்ட் பண்ணல, அவரு கைல ஒரு இதிகாச புஸ்தகத்த வெச்சுகிட்டு, மணிமேகலை, கொபெருன்தேவி, யாழினி, மாதவி னு அவங்க அழகுல "cheer leaders" வேணுமாம் அவருக்கு.

ஜெ: வாட் non-sense இஸ் திஸ், கூப்புடு யா அந்த அர லூசா, பன்னீர் நீ கீழ்பாக்கதுக்கு ஒரு போன் போடு.

என்று ஜெ கூச்சலிடும் போதே, இதிகாச புத்தகங்களை தூக்கி போட்டுவிட்டு, நமிதா, மும்தாஜ், ஸ்ரேயா ஆகியோரை தேர்வு செய்கிறார் வை.கோ.

ஒ பன்னீர்: அம்மா, இந்த சிம்பு பயபுள்ள வேற ஒரு ரெண்டு நாளா டல்லா இருக்கான், என்ன னு கேட்டாலும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன்கறான், நீங்க தான் கொஞ்சம் பேசி என்னா னு கேட்கணும்.

ஜெ: யோவ், எனக்கு அதுக்கெல்லாம் நேரம் இல்ல, நீயே பார்த்துக்கோ, ரொம்ப பேசினான் நா, கட்சி ஆபீஸ் ல போஸ்டர் ஓட்டற வேலை தான் செய்யணும் னு வார்ன் பண்ணி வெய்.

ஒ பன்னீர்: நா நினைக்கிறேன், அவன் அந்த பொண்ணு நெனப்பாவே இருக்கான் னு,

ஜெ: யாருய அந்த பொண்ணு, சொல்லு "cheer girls" காங் ல சேர்த்து விட்டுடுவோம்.

ஒ பன்னீர்: அதான் மா, இவன் கூட உதட்ட கடிச்சு ஊரையே பரபரப்பக்கினானே, அந்த பொன்னும், கட்டுனா இவனைத்தான் கட்டுவேன் னு, சேலையே கூட கட்டாம நின்னுச்சே, அது யாரு, ஹ்ம்ம் "நயன் மோங்கியா" வோ என்னமோ வருமே.

சசி: யோவ் பன்னீர் அது "நயன் தாரா" யா, "நயன் மோங்கியா" ஒரு ஆம்பள, உன்னேல்லாம் கிசு கிசு எழுதவிட்ட அவ்வளோதான் போலருக்கே.

ஒ பன்னீர்: ஆங்!! அதே பொண்ணு தான் மா, எனக்கென்னவோ அந்த பொண்ணு இவனுக்கு டாட்டா காட்டினதுலேர்ந்து, இவன் மந்திரிச்சு விட்ட கோழி மாதிரி தான் திரியுறான்.

ஜெ: என்ன எழவோ, ஒழுங்கு மரியாதையா மேட்ச் வெளையாட சொல்லு, சொதப்பினா நம்ப ட்ரீட்மென்ட் எப்படி இருக்கும் னு சொல்லிட்ட ல ?

ஒ பன்னீர்: அதெல்லாம் எப்பவோ சொல்லிட்டேன் மா, அதுக்கு அப்புறம் தான் தம்பி கொஞ்சம் தெளிவானாப்ல.

சசி: நம்பளும் ஸ்ரீசாந்த் பண்ணினா மாதிரி எதாவது பரபரப்பு பண்ணனும் யா.

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்) ஆஹா, என்ன டா புயல் சைலேன்ட்டா இருக்கே னு பார்த்தேன், அது வேலைய ஆரம்பிச்சுடுச்சு போலருக்கே.

ஜெ: ஒ ஆமாம் சசி, நா கூட நெனச்சேன், நீயே சொல்லிட்ட, ஸ்ரீசாந்த் பண்ணினத விட இன்னும் பரபரப்பா இருக்கணும் நம்ப news, அதுக்கு ஒரு சூப்பர் ஐடியா குடேன்.

சசி: அக்கா, இந்த ஹர்பஜன் கொண்டையன் என்ன பண்ணினான், எதிர் அணில இருக்கற ஸ்ரீசாந்த் ஏ போட்டு சாத்து சாத்து னு சாத்தினான், அந்த புல்லையும் கண்ணத்துல கைய வெச்சுகிட்டு, கேமரா அவன் பக்கம் திரும்புற போது, ஒ னு அழுது ஆட்டைய போட்டுட்டான்.

ஒ பன்னீர்: நடுவுல பேசறதுக்கு மன்னிக்கணும், அக்ஷுவல்லி பார்த்தீங்கன்னா, ஸ்ரீசாந்த் ஹர்பஜன் அடிச்துகாகவே அழுவல

ஜெ: ஒ இஸ் இட் ?

ஒ பன்னீர்: ஆமாம்மா, அவன் அழுததுக்கு காரணமே, இந்த ப்ரீத்தி சிந்தா பொண்ணு தான், அது ஆ ஊ நா, பிரெட் லீய கட்டி புடிசுக்குது, யுவராஜ் ஏ கட்டி புடிசுக்குது, சங்கக்காரா வ கட்டி புடிசுக்குது, பாவம் ஸ்ரீசாந்தும் வயசு புள்ள தானே, அத கட்டி புடிக்கல னு அந்த புள்ளைக்கும் ஏக்கம் இருக்குமா இல்லையா, அதான் தாங்க முடியாம அழுதுருச்சு. பாவம் ஸ்ரீசாந்த் மாப்புக்கு, ஹர்பஜன ஊறுகாய் ஆக்கினது தான் காமெடியே.

சசி: நம்ப கொஞ்சம் வித்யாசமா பண்ணனும் ஜெயா,

ஜெ: நீ சொல்லுக்கா எப்படி பண்ணனும் னு அப்படியே பண்ணிடலாம்.

சசி: நீ என்ன பண்ணு, நம்ப டீம் player யாரையாவது போட்டு சாத்து சாத்து னு சாத்து. எதிராளிய அடிச்சதுகே அவ்வளோ பரபரப்பு நா, நம்ப டீம் ஆளையே போட்டு வாங்கினா எவ்வளவு பரபப்பு ஆகும் ?

ஜெ: ஆமாம்க்க, இது எனக்கு தோனவே இல்லையே, சரி அதுக்கு ஏத்த ஆள் யாரு சசி நம்ப டீம் ல.

ஒ பன்னீர் எங்கேயோ அவசரமாக வேலை இருப்பது போல் நழுவ, இதை தூரத்தில் இருந்து பார்த்த வை.கோ

வை.கோ: கட்சிக்காக எப்பொழுதும் எதையும் செய்ய, துளியும் தயங்காத நமது ஒ பன்னீர் இருக்கையில் நாம் வேறு யாரையாவது போட்டு துவைத்தால் அவர் மனம் எப்படி புண் படும், இந்த நிலையை தான் கூத்தபிரான் "கோபெருங்காவியத்தில்" அழகாக பாடுவார் ...

ஒ பன்னீர் வை.கோ பேசுவதை இடையில் தடுத்து

ஒ பன்னீர்: அடி தானே வாங்கணும், நானே வாங்கறேன், ஆனா இனிமே இந்த வை.கோ இலக்கண ரீதியா எதுவும் பேசக்கூடாது னு நீங்க சத்தியம் வாங்கிக்கணும்.

சசி: ஆமாம் ஜெயா வை.கோ சொல்லறதும் வாஸ்தவம் தான், ஒ பன்னீர் இருகரச்சே, நம்ப அவருக்கு தகுந்த மரியாதை குடுத்தாகனும், அதுனால நீ அவரையே போட்டு நாடு பிட்சுல சாத்து சாத்து னு சாத்திடு.

ஒ பன்னீர்: (மனசுக்குள்) அடேங்கப்பா, பெரிய பாரத ரத்னா அவார்டு குடுக்க போறீங்க, அதுக்கு என் சீனியாரிட்டி பார்த்து குடுக்கறீங்க பாருங்க, என்னம்மா தில்லாலங்கடி வேலை காட்றீங்க பா.

சசி: அடிவாங்கின கையோட, பன்னீர் நாடு பிட்சுலையே ஒ னு அழனும், அவர அடிச்சது கருணாநிதி தான் னு நம்ப டீம் மக்கள் எலாரும் அலறணும், அப்புறம் என்ன, அனுதாப அலை நம்ப பக்கம் வீசும், நெஜமாவே "MUMMY RETURNS" தான்.

ஜெ: சூப்பர் ஐடியக்கா

ஒ பன்னீரை அடிவாங்க வைத்த குஷியில், சிலப்பதிகாரத்தை, உரக்க படிக்கிறார் வை.கோ.

கோபாலபுரம் பேரும் பரபரப்பில் கொந்தளித்து கொண்டிருக்கிறது, "cheer girls" செலேக்கஷன் மும்முரமாக ஓடிகொண்டிருக்கிறது, தயாநிதி மாறன் ஏரியாவே அலறும் தேசிபெல்லில், "தீபிடிக்க தீபிடிக்க முத்தம் கொடுடா" சாங்கை போட்டு, ரசிகாவுடன் கேட்ட ஆட்டம் போட்டு கொண்டிருக்கிறார், இதை கண்ட ஸ்டாலினும் அழகிரியும் காதில் புகை தள்ள, மாறனை நோக்கி ஓடி வருகிறார்கள்.

அழகிரி: டேய் முட்ட கண்ணா, என்னடா நடக்குது இங்க ?

த.மா: "cheer girls" செலேக்கஷன் போய்கிட்டு இருக்கு, பார்த்தா தெரியல ?

ஸ்டாலின்: ஹ்ம்ம் பார்த்தா "cheer girls" செலேக்கஷன் நடக்கரா மாதிரி தெரியல, ஏதோ "சின்ன வீடு" செலேக்கஷன் பண்ணறா மாதிரி இல்ல தெரியுது ?

த.மா: சேரி, இப்படி எல்லாம் பேசி என் டயத்தை வேஸ்ட் பண்ணாதீங்க, அதுத்து குஷ்பூ, அசிநேல்லாம் வைடிங் டு டான்ஸ் வித் மீ.

அழகிரி: தம்பி நா அப்பவே சொல்லல, இந்த முட்ட கண்ணன் ஒத்து வர மாட்டான் னு, இப்ப கூட ஒண்ணும் கொறஞ்சு போய்டல, ஹ்ம்ம் னு ஒரு வார்த்தை சொல்லு, பையன தூக்கிடுவோம்.

இவர்கள் சண்டையை விலக்குவதே எனக்கு சரியாக உள்ளதே என்று அல்லுத்தபடி வருகிறார் கருணாநிதி, என் கழக செல்வங்களே, போட்டிக்கான நாள் நெருங்கி வந்துகொண்டே இருக்கிறது என் கண்மணிகளே, உங்கள் வீரத்தை மைதானத்தில் காட்டுங்களட என் தங்கங்களே.

இப்படி அடிச்சு புடிச்சு ஒரு வழியா "பொறம்போக்கு ப்ரீமியர் லீக்" வெளயாட ரெண்டு டீமும் ரெடி ஆய்டுச்சு, எல்லாம் கூடி வர வேளை பார்த்து, BCCI ஒரு குண்ட தூக்கி போட்டுச்சு, அதாவது இந்த ரெண்டு டீமும் ஆடறதுக்கு மைதானம் குடுக்க மாட்டேன் னு சொல்லிடுச்சு, கண்ணகி சிலை தப்பித்ததை எண்ணி, வை.கோ சந்தோஷத்தில் கூத்தாடியதை ஜெ பார்த்தது வை.கோவிற்கு தெரியாது, அதே போல், தானும் அடி வாங்க தேவை இல்லை என்று தெரிந்த ஒ பன்னீர், வை.கோவின் முன் ஒரு குத்தாட்டத்தை அரங்கேற்றியிருந்தார், அதையும் ஜெ பார்த்து விட்டது நாம் அறிவோம்.

அனைத்து "cheer girls" க்கும் கண்ணீர் மருக விடை கொடுத்தார் த.மாறன், அப்போது எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு சோடா பாட்டில், மாறனின் பின் தலையை பதம் பார்த்தது, பாட்டில் வந்த திசையை நோக்கினால், ஸ்டாலினும் அழகிரியும், புல் மப்பில் BCCI chief ஐ, காது கூசும் கேட்ட சொற்களால் திட்டிக்கொண்டு இருந்தனர்.

அடுத்த நாள் அம்மாவின் தோட்டத்தின் வாசலில் பெருங்கூட்டம், அதில் ஒரு தொண்டன் கூறினான்

தொண்டன்: அம்மா இந்த BCCI chief நம்ப விளையாடறதுக்கு ground தர மாட்டேன் னு சொல்லிட்டான் ல, நீங்க ஹ்ம்ம் னு ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க மா, அவன் மூஞ்சி மேல குத்து விட்டு அவன் வாய கோண வேச்சுடறேன்

ஒ பன்னீர்: டேய், அவர முன்ன பின்ன பார்த்துருந்தா, இப்படி பேசமாட்ட நீ, எல்லாரும் கலைஞ்சு போங்கப்பா.

ஒ பன்னீர் கூட்டத்தை கலைத்து கொண்டிருக்கும் போது, "இன்று பொய் நாளை வாராய்" என்று இராமாயணத்தின் ஒரு பகுதியை வை.கோ பாட, கொலை வெறியுடன் அவர துரத்துகிறார் ஒ பன்னீர்.

Happy Birthday - 'Dasaavathaaram'

Its the day of the mega movie "Dasavathaaram", I just cant wait anymore to watch that magnum opus, there are all good reasons for me to watch that, not only Kamal Hassan is casting 10 different roles, but its my darling Asin's presence in that movie, we all know that she is a cute little talented bundle and I am sure she would have produced an absolute stunner performance in this movie, it may not be as equal to Kamal's performance, but it would certainly be a good one...

This is India's costliest movie ever produced and who else the industry can bet on such a huge investment none other than our one and only talented actor of India Mr. Kamal Hassan. Doing 10 roles in a movie is not an easy joke, he has changed is body language, voice, style, walk and every other thing to show distinct variance between the roles. Our superstar Mr. Rajinikanth has already given thumbs up for this movie after watching the preview and that one liner save Oscar productions a huge cost of advertising this movie, all Rajini fans will now be thronging the theater's to watch this stellar performance.

The story line is still unclear but media reports say that it’s a story that spans across 12 different centuries. The director Mr. K S Ravikumar has shown master class in this movie by showing variety in the way people lived many ages before, hast-off to the art director "Thotta" Tharani who has brought the 12th century inside the sets with a sheer sense of perfection. I am not that convinced by the choice of Himesh Reshmiya being the music director for this movie, but I hope he had done a good job, my obvious choice for such mega budgeted film would be our one and only maestro "Illayaraja".

Kamal looks stunning in this movie and he has maintained his physic very well, he does not need to show any 6 packs as like Sharukh Khan to draw the crowd, he does that by is acting. Some scenes in the trailer were simply stunning and it would push anyone to watch that movie in the theaters and no one would like to watch that in a DVD at home. Asin too looks cute in this move (as ever). I was shocked when I heard that Asin has signed a movie to act against Kamal Hassan just for the reason that Kamal will find a way to "Lip Lock" with my beauty, but thank GOD, there were no such scenes in this movie, and my darling saved :-))

Well, will be happy to pen the review of this movie when I get a chance to watch it. I am sure this is going to be a treat to watch.

My Dear Friend...

Sindhu and Sandhya were very good friends, both like being together whenever they find time, though status wise Sandhya is not to be compared with Sindhu as she is the daughter of the servant maid who works in Sindhu's house. Sindhu had a soft corner towards Sandhya and she used to pity her for being poor, so Sindhu used to share anything and everything with her all the time. Sindhu hates to go to school as she would feel bad that she has to miss Sandhya who cannot afford to go to school, she used to think why if she can go to school, and why not Sandhya, but all these financial constraints are not easily understood by a 4 year old girl.

Sindhu's dad and mom did not mind their daughter being so close to Sandhya, in fact they had planned to join Sandhya in the same school where Sindhu studies and also assured their maid that they will take care of all her educational needs, their servant maid had not words to thank them. This being summer holidays, Sindhu and Sandhya used to play all day long and Sandhya used to have food with Sindhu at her place, though their maid was not so comfortable in allowing Sandhya to be at Sindhu's place all the time, because she felt that Sandhya is disturbing them and their privacy, but she was comforted by Sindhu's parents that Sandhya is also like their daughter and she can be here as long as she wants.

Sindhu enjoyed playing with Sandhya all day long and they shared all their little secrets, Sindhu used to teach Sandhya A B C D's and some amount of mathematics, she will act as if she is the teacher and she would somehow grab one of her mom's saree and wear it in the way she knows and also she grabbed a stick from her garden, she will enact the same way how her class teacher teaches her, Sandhya too will be an obedient student, she will be very attentive to Sindhu's classes. Sindhu's mom will watch all these fun from a distance and then will admire her enacting skills. Sindhu was happy to teach and will also give homework to Sandhya which she needs to get it done by the next day. It’s a pure kid's world where you and I cannot fit in.

It was Sindhu's birthday party that day and each and every kid in the near by neighborhood were invited and of course Sandhya was her main company, Sindhu's parents had got Sandhya a set of new dress which she was wearing on for the party, Sindhu was very happy that Sandhya too is wearing a new dress, that is what we call "empathy", Sindhu had that quality by nature. Each and every kid gave Sindhu some gifts and that made Sandhya feel bad that she cannot give any gift to her best friend Sindhu, she does not know the fact that her mom does not have money to get Sindhu a gift. She went to Sindhu and told her that she has nothing to give her as a gift and by the time she was in all tears, but Sindhu comforted her by saying, she herself is a big gift to her and she does not need anything special other than that. This statement brought tears even in the eyes of her parents.

Now problem started to creep in for Sindhu's parents, whenever Sandhya is not with her, Sindhu even refused to eat or sleep. Her parents sensed that there is a big problem that is growing because of this and were scratching their head to find out a solution to this, Sandhya cannot be with Sindhu forever, but Sindhu is not that matured to buy that fact. As a temporary arrangement Sindhu's parents requested their maid to leave Sandhya with them till summer holidays are over, and she too agreed to that. Sindhu could not believe that Sandhya is going to be with her all the time till the holidays get over, and also she knows that Sandhya is going to come and join her same school once the holidays are over. Sindhu kissed her dad and mom for making Sandhya to stay with her.

One fine day Sandhya fell ill and she had a very high fever, they immediately informed their maid and she came and picked her daughter up and took her to the hospital, Sindhu's parents also went along with her and then admitted her to the hospital. They were very scared of how Sindhu will react to that, but somehow they managed to convince her by saying Sandhya is not feeling well and she will be back with her once she is feeling good, Sindhu too felt that Sandhya will be back very soon and prayed to GOD for her to recover fast. Sindhu's parents felt that this is also a blessing in disguise in a way Sindhu will learn to be on her own without Sandhya.

It’s been a week since Sindhu missed Sandhya and being a kid, she a kind of started to forget her, and she was very normal and did not ask where Sandhya is and pester them. At the same time Sindhu's parents were very worried about Sandhya's health and there has been no news from their maid on her health condition. Weeks rolled on and Sindhu showed no signs of remembering Sandhya and her parents thought that she has got over the thought of missing Sandhya and hence she is perfectly alright. Sindhu used to be in her normal sense and she continued playing her enacting skills and was teaching A B C D without anyone in front of her, this made her mom feel sad. And that is what I meant as a kid's world.

The next day morning, Sindhu was as usually busy with her playing and this time she was teaching maths, and her mom came screaming into her bedroom and asked her what she is doing? She replied back to her mom in a rather husky voice saying, "I am teaching Sandhya math’s today, yesterday I was teaching her English, but the moment she saw you coming into my room, she ran and hid herself into the bathroom, even today she did the same thing" and giggled, this made her mom's spine to chill, as she got the news from her servant maid that Sandhya passed away a week back at the hospital.

He is our son ...

Kavya could not control her laughter on seeing Varun in that traditional "Panchakacham" and similarly Varun could not control his laughter on seeing Kavya in that "Madisaar", it was the occasion of their new born baptism ceremony, this occasion is doubly special because this is the first time parents from both the sides are meeting together and accepting their marriage after spelling silence for almost 2 years. Kavya and Varun had a very long debate on what to name their kid, and they both were very conscious on the fact that they are not going to name him in any relevance to his or her parents / ancestor's name ...

After fighting for supremacy, finally Kavya's suggesting was taken into consideration and they named their new born baby boy as "Abhay", though it’s a typical south indian tamil name, Kavya insisted to christen her son on this name. Abhay was the center of attraction that day and both the families moved with each other without any emotional differences, Kavya and Varun thought that their son has not only brought them immense joy, but also he made both the families unite. Kavya holding Abhay on her hands tilted her head on Varun's shoulder with a stream of tears following out of her eyes. Both of them were rejoicing this great moment. Varun who always used to crib to go to work, now felt that there is a need for him to work and he needs to support his son as long as he grows up and be on his own.

Kavya and Varun started to live for Abhay and it was fun watching him grow. Varun knocked down all his onsite offers just because he wants his son to grow in Indian soil, he wanted his son to be brought up with a traditional Indian culture, and he had his own plans of bringing up his son and projects him to this society as a well mannered and a disciplined boy. Kavya on the other hand wanted Abhay to become a sports person, so she planned to encourage his sporting desire. Abhay was never pampered even at his young age, both Kavya and Varun made sure that he is not going to achieve anything just by crying, so they have injected this thought on to his mind very early in his life, Abhay knows that he will not get what he wants if he is going to cry even for days together.

Abhay was the apple to their eyes and they did each and every thing for his needs, Kavya purchased a handy cam just to record all his funny actions, she too maintained a diary which recorded all his events such as "His first word", "His first date of crawl", "His first date of walk" and that list of "first's" continued. Varun made sure that he spends quality time with his son, and he wanted to break the jinx of working couple cannot take care of their kids. He used to play with him and at the same time he would educate him the way he wanted to be in life as a person, he taught him of how to be nice to others, how he should help the people in need, Kavya was proud of her husband and the way he teaches Abhay the essentials of life. Days rolled on, and Abhay was growing big.

Abhay's horoscope was vetted with one of the leading astrologers of the city, and he was all praises for his horoscope and told Kavya and Varun that Abhay is going to be very successful in his career and personal life, he will be a very sincere and a committed person and he is the one who is going to take care of them throughout their life. Kavya and Varun were so happy about the astrologer's predictions and were hoping that all he said would come true. Abhay too grew up the way both of them wanted to, he was very good at his studies, he was very obedient to elders, and in fact he was cited as the example of a good boy in their neighborhood and that made Kavya and Varun proud of their only son.

Abhay was very good at playing cricket and he got ample support from his mom Kavya to carry on with that and take that up as his career, but Varun was not so keen in his son taking up Cricket as his profession to win him bread, Abhay was also very good at computers and hence he chose to do his masters in Computers, so he has to go to the US and do his higher education, though Kavya and Varun were in no mood to let their son go away from them, but being broad minded parents, they allowed him to go and do his studies abroad. Years rolled on and Abhay came back to India after successfully completing his masters degree, but this time he came along with a girl who he claimed to be his wife, that came as a rude shock to Kavya and Varun, but Abhay somewhat convinced them by saying that he cannot live without her, since Kavya and Varun too had a love marriage, they just could not say a NO to this, one good thing is, their daughter-in-law is from an Indian origin.

Kavya and Varun thought that Abhay will be finding a job here in India and settle with them, but Abhay informed them that he has come on 15 days vacation and has to rush back to the US to join duty, Varun was not at all happy with that decision and hence he expressed his concern to Abhay, but Abhay comforted them by saying that he will take care of them and asked them not to worry. 15 days went in a flash, and Abhay was busy in hosting parties for his friends and he spent very little time with his parents. Abhay was all set to leave India and as he is a grown up boy now, Kavya and Varun have no say in his decisions, Abhay caught hold of his parents hand for one last time and then said, "Please take care, and I will be sending you the money every month without fail", he then took hold of his wife's hand and then hurried himself into the car.

Kavya and Varun were waving hands at the car till it disappeared in the dark. Kavya tapped Varun's shoulder and showed him the board below which they were standing, it read "Abhayam Old Age Home", still the prediction of that astrologer holds good said Varun, its "Abhay (am) who is going to take care of us till we die", both of them tried hard to control their tears.

I Tagged Myself ...

1. What could be the 1 wish you will ask if a genie comes in front of you?
A: Make me a genie who can grant wishes.

2. What could be the 1 period you would want to go in a time machine?
A: The period where Dinasorous lived, I want to see them once.

3. What will be the 1 question you will ask if you happen to meet the captain of a UFO?
A: Can you please take that grocery shop guy along with you? (That guy irritates me)

4. What will be the 1 thing you would do if you are to go invisible for 1 minute?
A: Will confuse myself with too many plans, and finally 1 minute will be over :-(

5. What will be the 1 thing you do if you have 1 crore rupees rite now?
A: Pay my Home Loan (quite obvious)

6. Who will be the 1 person with whom you would love to live life long, apart from your Parents, Partner, Bro or Sis (same sex)?
A: Asin ;-)

7. What is that 1 song which you always hum, without even sensing that you are humming it?
A: Nee Oru Kaadhal Sangeedham ...

8. What is that 1 mannerism in you which can be easily noticed by others?
A: For no reason I rub my nose quite often.

9. What will be the 1 thing which you would want to take with you to your grave?
A: A book on, "How to tackle ghosts at HELL", that's the place I will go.

10. What is that 1 habit of yours, which are trying hard to get rid off?
A: Talking in Tamil, and translating the same in English immediately after that :-(

11. Who is that 1 person who deserves a tight slap from you rite now?
A: Same grocery shop guy ...

12. What is that 1 food item you will not say NO, anytime when offered?
A: Baadhushaa, hmm slurrppp, yummyyy!!!

13. Who will be that 1 dead famous personality, whom you would want to come back alive?
A: Diana

14. Who is that 1 teacher, you would not forget anytime in your life?
A: My 10th standard class teacher, Kodhai Sridhar

15. Who is that 1 friend, whom you are missing so much rite now?
A: Paul Solomon, He is one of my best buddy, who is very busy in the US.

16. What is that 1 thing you would do if you know your death date?
A: Check the calendar to see when it is coming ? ;-)

17. What is that 1 thing which you are planning to dispose for a long time and hasn’t done it yet?
A: My old used clothes, which I am planning to give to some orphanage.

18. Who will be that 1 famous personality, with whom you would badly want to date?
A: Asin

19. What will be the 1 lie which you have told, would want to be true?
A: Myself and Asin are in deep love with each other.

20. Who is that 1 person with whom you are madly in crush rite now ?
A: 1 is pretty small a count to say ;-)

I would want Amirta, Chandru to tag this for sure and of course anyone who visits my blog :-)

My Compatible Zodiacs ...

fun quizzes for myspace profile and blog

Girls who fall under Aries, Aquarius, and Sagitarius can feel free to contact me ;-)))

My Birthdate ... My Character ...

fun quiz for myspace profile and blog

I should say that i am stunned with this prediction, coz most of the stuffs described here are TRUE. :-), see the WORLD now knows that i am GOOD BOY :-)

IPL is all over ...

Ah, it’s all over. Once again Chennai tried hard to beat the Royals, but there wasn’t enough meat to fight back. Well, Dhoni cannot win all the finals he plays, so this time it’s not his day out at the IPL. I was happy that Royals have won, but I would have been even happier if Chennai would have won, but, it’s just a game and we have to enjoy it. I don’t want to narrate the sequence of events which unfolded yesterday, as almost everyone would have seen that, but I would like to share the two important events which happened yesterday which virtually grabbed the cup from Chennai...

The first one being, Kappugadera sent up the order after the dismissal of Albie Morkel, this was a rude shock to all of us and I think even Dhoni wouldn’t have expected him to come. He literally wasted the balls and was nudging for singles at the crucial stage of the match, why was Badrinath not sent up the order; to me he is a much sensible batsmen than that stupid Kappugadera. The second one was when Raina dropped Pathan off Murali's first over, if that catch would have been taken, I bet, we would have been the champions, anyways, Royals deserve to take the trophy as they have been simply outstanding throughout the tournament. Hats-off to Warne's captaincy skills and they way he conducted his team. Congrats champions.

On the other note, it’s going to be a different summer from now on for all the Indians. We are so tuned for the past one month, in a way we rush from office by 8 and sit in front of the TV to watch a game, but from today, we won’t be having anything to watch and it will take some time for all of us to get over that feeling. IPL has produced an absolute quality entertainment to millions and millions of viewers across the nation and also across the globe. Kudos to BCCI for making this event a great success and we hope to see IPL matches same time next year with a renewed attack. Who can forget those cricketers who gave us the entertainment non-stop. In spite of their hectic schedule, they maintained their fitness and played almost every game with the same intensity. Hats off guys, you were outstanding. This IPL has also exposed the future champions of INDIA who would be carrying INDIA's pride on their shoulders.

This is my list of the outstanding players who will definitely shine at the international arena if they play for INDIA - M S Goni, Asnodkar, Ravindru Jadeja, Shikher Dhawan, Abhishek Nayar, & Ashok Dindha. It’s for sure that we all will miss you folks and its time to focus back on our country and their upcoming tours, so let’s cheer up for team INDIA. Hip Hip Hurrayyy!!!!

Mind your own Business ...

This aging millionaire wanted to retire from his business as he is getting very old, and he wanted his son to take charge and run the show on his shoulder, but he was a bit skeptic to hand over that big responsibility to his son as he was very young and he does not know the intricacies of this business. He then decided to talk to his son and then find out his comfort level and his confidence in taking over the business. He went home and then called his son and discussed with him about his plans of handing over the business to him, so that he can continue from where he left. His son was extremely delighted and was more than happy take up the responsibility, so he decided to take his son to his office the next day ...

He took his son to his factory which he built from a 14X14 room to a massive 20 acre factory today. He told him all the day to day activities that he needs to carry out and introduced him to some of the senior employees of his factory who were responsible for all this success, his son was very attentive in listening to all that and he obeyed whatever his dad said. He then took him to the accounts department and then showed him all the accounts and the profit and loss sheets, he pointed out to his son that there was not even one single instance of loss being shown in his factory for nearly 40 years, and instructed him to continue the same hard work and then increase company's profit margin.

His son was very much delighted to take charge of the new role and was paying utmost attention to his dad's words. His dad then took him to the main factory unit and showed him all the huge machineries and their uses, also he explained how difficult it is to repair these machines and it is his duty to do regular maintenance of those machines. Then came the interesting part, he took his son to the tower house which is located inside his factory and that is the place where he used to sign all the confidential documents and all major deals got finalized only from that place, it is a small tower which is of 30 foot high and it was constructed by his dad during the world war time, just to keep an eye of the intruders who will be trying to infiltrate into the campus. His son felt that place to be very sentimental so he closed his eyes for a minute and then prayed to GOD before he sat on that big arm chair.

His dad asked him to be there and he decided to come down, his son was left all alone there. Once he came down he screamed from the ground to his son "Hey boy, why cant you jump from there now ?", initially his son was very confused of why his dad is asking him to jump from a 30ft tall tower house, but he just obeyed his dad's words and then he jumped from there and got grievously injured, he was rushed immediately to the hospital and was admitted into the ICU, days rolled on and he slowly started to recover from that injury, but still he could not guess why his dad asked him to jump from that height. Once he regained consciousness, his dad went and met him at the hospital.

His son was in all tears and could hardly talk, on seeing him, his dad said in a husky voice, "Dear son, with extreme sorrow, I would want to say that you have failed in the first test that I kept for you, before you taking charge of our business", his son was terribly confused and asked, "What test and how did I fail ?", and his dad replied, "The first lesson of any business is, NEVER TRUST anyone, even if its your dad", on hearing this, he fainted the next moment.

IPL - 2nd Semi Final - A No Contest

It was a no contest at the 2nd semi-final of the DLF IPL match against Chennai and Punjab. Punjab would have never imagined this kind of a humiliating defeat at the hands of the so called minnows "Chennai". I somehow thought that Punjab went by the theory that they have lost to Chennai on both the occasions during the league phase and this time they will have the last laugh as Chennai cannot win them all the time. I had a feel that Punjab took Chennai a bit lightly. Nothing seemed to work for them right from the word go, except the toss. This is how the action unfolded ...

Kings XI Punjab won the toss and elected to bat, which they thought is the right option as they have this explosive "Shaun Marsh" in their team, but they failed to sense the brilliance of Dhoni's captaincy, who would have ever thought that Murali would be asked to bowl the first over ? What a cricketing brain Dhoni has, none of the Punjab team folks expected this and that's Dhoni. Murali spinned his first ball to Shaun Marsh and that was mercilessly dispatched to the fence, but apart from that boundary I would say, it was a pretty quite over. Then immediately Dhoni shifted gear to his dependable Ntini and Gony, and they know how to please their captain, Ntini produced a beauty to get rid of the in form James Hopes and Punjab were 8 for 1, and little we all know that this is the start of a major top - middle order collapse.

Then came Gony and straight away he removed Sangakara, of course I would like to say, Sangakara removed himself, oh ya, that was a thick edge back to the keeper which went unnoticed by the umpire and also the keeper, Goni was the one who kept on appealing, but Sangakara felt that he should not stand at the crease as he knew that he had nicked it, and he started walking even before the umpire raising his finger. That’s a definite indication of how sportive Sangakara was, hats off to his act, he certainly deserves the "Fair Play" award. Punjab were now 12 - 2 and then came the most expected explosive batsmen, Yuvraj, he does not seem to be in sort and we could see the pressure of the big game creeping on his face, after playing 3 dot balls, Yuvi went for this mighty slash which resulted in Murali taking a splendid catch, wow, what a fielder he is, like a live electric wire, he was absolutely brilliant in taking that catch, Punjab were 28 - 3.

Then the rest of the middle order fell like 9 pins and there was absolutely no major contribution from them, the lower order Mota and Powar provided some entertainment to the Mumbai crowd, but that was not enough as they finished their innings for a poultry 112, which is a no mean total at any form of this era's cricket, and we could read that from the captain of Punjab's face. Their owner Preity Zinta was terribly worried, even though she "acted" as if she is cheering her boys. I don’t know what could be the reason for Priety's worry, is it due to the fact that her team has not performed well or is it the fact that this time she cannot "hug" her boys ;-).

I somewhat feel that Punjab played well all thru the tournament only to get "tight" hugs from that cute little actress. I have my own suspicion on that Sreesanth's crying episode, which I think has nothing to do with Harbajan, he cried only for the fact that Preity Zinta is hugging Bret Lee, Yuvraj, Sangakara but not hugging him and it looks like some one told him that if he cries she will hug him, but instead, Sangakara came to him and hugged him, if you notice that incident carefully, Sreesanth started to cry very badly after Sangakara hugged him, actually he was expecting Preity Zinta there. ;-)

Well, Chennai Super Kings who are already famous for crumbling in chasing a small total as they did against the minnows Bangalore, took the crease with Parthiv and Viduyt, it was not such an electrifying start and also there was no need to have such a start. Chennai lost their 1st wicket of Vidyut when they were at 12, which certainly gave jitter's to all its hard core fans like me, but both Parthiv and Raina toyed the Punjab attack and reached the target well within 15 over’s and its all over for the Punjab team and also for Preity Zinta, a visibly upset Yuvraj gave his post match interview to Arun Lal amidst of a heavy "Booing" from the Mumbai crowd who he has rubbed once in a match played against Mumbai, he quoted then "Thanks for giving your one sided support, and please mind that some of the boys in Punjab too play for India" which did not go well with the Mumbai crowd. Our captain "Cool" Dhoni attributed this success to this team and his boys and as ever he was emotionless.

It’s now time to give the pinch of their own salt to Rajasthan Royals and Chennai is well equipped to throw the next surprise and clinch this IPL cup. May all the good omens be with Chennai and take them to victory today.

SPB - Legend with a Golden Voice Rest's in Peace

  This year 2020 is continuing to be the most depressing year in my life, how many lives we have lost across the globe due to this pandemic ...