Oct 22, 2009

ஐயோ ... ஐயோ ...

போதும் டா சாமி, இந்த ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் லூசுங்களோட மாரடிச்சது போதும், இதுக்கு மேலயும் இந்த பாடி தாங்காது. ஒரு மனுஷன் முட்டாளா இருக்கலாம் தப்பு இல்ல, ஆனா முட்டாளாவே இருக்கான் பாருங்க அது தான் தப்பு, அதை விட பெரிய தப்பு என்ன தெரியுமா, தான் முட்டாளா இருக்கோம் நு தெரியாமையே முட்டாளா இருக்கறது. அப்படி பட்ட ஒரு லூசுக்கு ரிப்போர்ட் பண்ணற ஆள் தான் இந்த போஸ்ட்டுக்கு சொந்தகாரன். என் மேனேஜர் பண்ணின, பண்ணற கூத்த தான் இப்போ உங்களுக்கு சொல்ல போறேன். ஒரு வார்னிங், தயவு செஞ்சு இத பக்கத்துல யாரும், குறிப்ப மேனேஜர் இல்லாத போது படிங்க. ஒரு லூச பத்தி தப்பா பேசினா இன்னொரு லூசுக்கு எப்படி பிடிக்கும் ?

காட்சி - 1
நேரம்: எனக்கு போறாத நேரம்
இடம்: கக்கூஸ் (bathroom)

சதிஷ் சூ சூ போய்விட்டு, தன் அழகான திரு முகத்தை, அந்த அசிங்கம் புடிச்ச கண்ணாடியில் அழகு பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றான், பக்கத்துக்கு கக்கூசில் இருந்து லூசு தன் ஜிப்பை போடா முடியாமல் போட்டுக்கொண்டு வெளியே வந்தது.

வெளியே வந்த லூசு, தன் கையில் வழிய வழிய ஒரு திரவத்தை கொட்டிக்கொண்டு, பாறை போல் வெடித்து கிடக்கும் தன் முகத்தில் நீர் தெளித்து, சூரியனை சுற்றி வரும் பூமியைபோல், தன் கையால் தன் முகத்தை சுற்றி சுற்றி அலம்பிக்கொண்டது, அப்படி அலம்பிக்கொள்ளும் வேளையில், சாக்கடை குத்தும் கம்பியால் முகத்தில் அடி வாங்கிய பெருச்சாளியை போல் ஒரு கண்ணை மட்டும் சுருக்கிக்கொண்டு, என்னை பார்த்து கேட்டது

என்ன சதீஷ், இந்த புது "face wash" பழைய "face wash" மாதிரி நுரையே வர மாட்டேன்குது, ஆனா வாசனை மட்டும் நல்லா இருக்கு. என்ன வாங்கறாங்களோ, அட்மின் ல ரிப்போர்ட் பண்ணனும். என்று சொல்லிக்கொண்டே, மீண்டும் அந்த ஒற்றை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, நுரை வராத அந்த திரவத்தை தன் பலம கொண்டு தேய்த்து நுரை வர வைத்தது, முகத்தில் அல்ல, தன் வாயில். அப்படியே மூடிய கண்ணோடு, குழாய் எங்கு உள்ளது என்று தெரியாமல் அந்த வாஷ் பேசினுக்கு தீபாராதனை காட்டுவது போல், கையை காற்றில் மூன்று முறை சுத்தியது, பின்னர் ஏதோ ஒன்று குழாயின் குப்பி போல் தென்பட, படக் என்று அதை ஒரு முறுக்கு முறுக்கியது, பின்னர் தான் அதன் புத்திக்கு எட்டியது, அது குழாய் என்று நினைத்து திருப்பியது, தன் குழாயை அல்ல, பக்கத்துக்கு வாஷ் பேசின் குழாயை என்று, அதுவும் அதில் வேறு ஒரு நபர் முகம் அலம்பும் பொழுது. பின்னர் தட்டு தடுமாறி, முகத்தை அலம்பிக்கொண்டு தன் திருமுகத்தை கண்ணாடியில் அழகு பார்த்துக்கொண்டது, தனக்கு தானே ஒரு சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டது.

எனக்கோ எப்படி சொல்லுவது என்று தெரியவில்லை, ஆனால் சொல்லாமலும் இருக்க என் மனம் ஒப்பவில்லை, அதே சமயம், இதை அப்பொழுதே சொல்லாமல் ஏன் இப்பொழுது சொல்கிறேன் என்று எரிந்து என் மேல் விழுந்தாலும் விழும், என்ன செய்வதென்று அறியாமல் கையை பிசைந்து கொண்டிருந்தேன், இருந்தாலும் மனதில் ஒரு தெய்ரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு சொன்னேன் - பாஸ், நீங்க "face wash" நு நினைச்சுகிட்டு மூஞ்சிய அலம்பிநீங்களே, அது "face wash" இல்ல பாஸ், அது வெறும் "Hand Sanitizer" அதான் உங்களுக்கு நுரை வரல. சொல்லி முடித்த பின், லூசின் முக ரேகைகளை பார்க்க சகிக்கவில்லை. ஒ அது தான் மூஞ்சி எல்லாம் ஒரே எரிச்சலா இருக்கா என்று கேட்டுக்கொண்டு, மீண்டும் ஒரு முறை நீரில் தன் பாறை போன்ற முகத்தை அலம்பிக்கொண்டது, அப்பொழுது கக்கூசில் எழுந்த சிரிப்பலையை கேட்க பொறுக்காமல், "automatic hand drier" எந்திரத்தை ஒ ஒ ஒ ஒ என்று அலற விட்டது.

காட்சி 2
நேரம்: லூசுக்கு போறாத நேரம்
இடம்: அலுவலகம்
சமயம்: ethinic day

ஊரே அம்மணமாக அலையும் பொழுது நாம் மட்டும் வேட்டி சட்டை அணிந்தால் எப்படி ? அதனால் தான் அனைவரும் அவர்களின் பாரம்பரிய உடை அணிந்து வரும் வேளையில், லூசும் தன் பாரம்பரிய ஆடை அணிந்து கொண்டு வர ஆசைப்பட்டது, ஆசைப்பட்ட படியே அணிந்து கொண்டும் வந்தது, பாவம் தன் வாழ்க்கையில் தனக்கு ஒரு கேவலமான பட்ட பெயரை அந்த ஆடை அவருக்கு பெற்று தரும் என்று தெரியாமல். லூசு பிறந்தது, லூசாகவே வளர்ந்தது, லூசு போல் படித்தது அனைத்துமே, பால் தாக்ரே போன்ற மகா லூசு வாழும் மராட்டிய மண்ணில் தான். எனக்கு இது போன்ற நாட்களில் எல்லாம் நம்பிக்கை கிடையாது, ஆகவே நான் என் வழக்கமான ஜீன், டி-ஷிர்டில் தான் அலுவலகம் சென்றிருந்தேன். அப்படி ஒரு சாதாரண கோலத்துடன், நான் அலுவலகத்தினுள் கால் வைக்கும் நேரம், வீ ஜி பீ வாசலில் வாளுடன் கண் சிமிட்டாமல் பயமூர்த்தும் படி நிற்பாரே ஒரு மனிதர், அப்படி ஒருவன் என்னை வழி மறித்து "என்ன கொடுமை சரவணன் இது" போன்ற பீலிங் விட்டான். நான் ஒரு நிமிடம் அது யார் என்று கண்டுகொள்ள முடியாமல் திணறினேன்.

சிகப்பு நிற அங்கி, நெஞ்சு முதல் *ஞ்சு வரை ஒரே நிறத்தில் ஆனா ஒரு மேலாடை, இடுப்பின் கீழ் மஞ்சள் நிற சாயத்தில், மாவு மிஷன் க்கு போர்த்திய துணி போல் தொள தொள வென்று ஒரு கீழாடை, முகத்தில் அசிங்கமாக ஐ ப்ரொவ் பென்சில் கொண்டு, நடுங்கும் கையால் வரையப்பட்ட ஒரு மீசை, அதவும் காது வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. இவை போதாதென்று, வலது பக்க இடுப்பில் அம்பட்டன் பயன் படுத்தும் அளவில் ஒரு கத்தியும், இடது புற இடுப்பில், காயலான் கடையில் திருடி வந்தது போல், துரு பிடித்த ஒரு வாளும் சொருகிய நிலையில் இருந்த அந்த மாமனிதன், சாட்ஷாத் என் இனிய லூசே தான்.

பார்த்தவுடன் வெளி வந்த அதிர்ச்சியையும், பொங்கி வந்த சிரிப்பையும் அடக்கிக்கொண்டு, அவருக்கு தான் இன்று சிறந்த ஒப்பனையாளர் பரிசு கிடைக்கும் என்று வாய் கூசாமல் ஒரு பொய்யை சொல்லி விட்டு, என் இருக்கைக்கு வந்து, எனது இருக்கையில் அடியில் சென்று, கையில் இருந்த கைக்குட்டையை வாயில் திணித்து, கண்களில் நீர் வர பொங்கி வெடித்து சிரித்து தீர்த்தேன். என் விதியின் கொடுமையால், எனது இருக்கைக்கு பக்கத்து இருகை தான் என் லூசு வாழுமிடம், போட்டுக்கொண்ட வேஷத்துடன், அது என் இருக்கை அருகில் வந்து நின்று கொண்டது, நின்ற படியே ஒரு குண்டை போட்டு உடைத்து, அதாவது, தன்னால் இன்று முழுவதும் இருக்கையில் உட்கார இயலாது என்றும், போட்டி முடிந்த பின் மாற்றிக்கொள்ள வேறு ஒரு மாற்று உடை கொண்டு வரவில்லை என்றும், மாலை வேளையில் தான் ஆடோவில் தான் செல்ல வேண்டும் என்றும் கூறியது.

லூசால் ஏன் உட்கார முடியாது ? - லூசு அணிந்து வந்த உடை ஒரு ரெடி மேட் உடை, அதில் உடை வாள்களை தனியாக கழற்றி வைக்கும் வசதி கிடையாது, ஆகவே, லூசு உட்கார முற்ப்பட்டால், லூசில் இடது பக்கம் நீண்டி வளர்ந்துள்ள பெரிய வாளானது, அதற்க்கு முன்னால் முந்திக்கொண்டு தரையை குத்தி நிற்கிறது, ஒரு முறை அது தெரியாமல் லூசு உட்கார முர்ப்பட்டதில், பட கூடாத இடத்தில, அந்த வாளின் கைப்பிடி குத்தி வெளியே சொல்ல முடியாத வலி ஏற்ப்பட்டதையும் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டது. அது வேறு மாற்று உடை கொண்டு வராதது மறதியின் காரணமாகவும், மாலை தனது மனைவி அவரின் காரை ஓட்டி செல்வதால், தான் அதே வேஷத்துடன் ஆடோவில் செல்ல வேண்டும் என்றும் விவரித்து. இத்துடன் கூத்து நிறைவடைந்திருந்தால் அவருக்கு அந்த பட்ட பெயர் வந்திருக்காது, ஆனால் அவரை சோதிக்க வந்தது நமது பெங்கலூரூவின் அடையாளமான நாய்கள்.

பார்த்தவுடன் வெளி வந்த அதிர்ச்சியையும், பொங்கி வந்த சிரிப்பையும் அடக்கிக்கொண்டு, அவருக்கு தான் இன்று சிறந்த ஒப்பனையாளர் பரிசு கிடைக்கும் என்று வாய் கூசாமல் ஒரு பொய்யை சொல்லி விட்டு, என் இருக்கைக்கு வந்து, எனது இருக்கையில் அடியில் சென்று, கையில் இருந்த கைக்குட்டையை வாயில் திணித்து, கண்களில் நீர் வர பொங்கி வெடித்து சிரித்து தீர்த்தேன். என் விதியின் கொடுமையால், எனது இருக்கைக்கு பக்கத்து இருகை தான் என் லூசு வாழுமிடம், போட்டுக்கொண்ட வேஷத்துடன், அது என் இருக்கை அருகில் வந்து நின்று கொண்டது, நின்ற படியே ஒரு குண்டை போட்டு உடைத்து, அதாவது, தன்னால் இன்று முழுவதும் இருக்கையில் உட்கார இயலாது என்றும், போட்டி முடிந்த பின் மாற்றிக்கொள்ள வேறு ஒரு மாற்று உடை கொண்டு வரவில்லை என்றும், மாலை வேளையில் தான் ஆடோவில் தான் செல்ல வேண்டும் என்றும் கூறியது.

லூசால் ஏன் உட்கார முடியாது ? - லூசு அணிந்து வந்த உடை ஒரு ரெடி மேட் உடை, அதில் உடை வாள்களை தனியாக கழற்றி வைக்கும் வசதி கிடையாது, ஆகவே, லூசு உட்கார முற்ப்பட்டால், லூசில் இடது பக்கம் நீண்டி வளர்ந்துள்ள பெரிய வாளானது, அதற்க்கு முன்னால் முந்திக்கொண்டு தரையை குத்தி நிற்கிறது, ஒரு முறை அது தெரியாமல் லூசு உட்கார முர்ப்பட்டதில், பட கூடாத இடத்தில, அந்த வாளின் கைப்பிடி குத்தி வெளியே சொல்ல முடியாத வலி ஏற்ப்பட்டதையும் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டது. அது வேறு மாற்று உடை கொண்டு வராதது மறதியின் காரணமாகவும், மாலை தனது மனைவி அவரின் காரை ஓட்டி செல்வதால், தான் அதே வேஷத்துடன் ஆடோவில் செல்ல வேண்டும் என்றும் விவரித்து. இத்துடன் கூத்து நிறைவடைந்திருந்தால் அவருக்கு அந்த பட்ட பெயர் வந்திருக்காது, ஆனால் அவரை சோதிக்க வந்தது நமது பெங்கலூரூவின் அடையாளமான நாய்கள்.

ஒரு வழியாக நின்று கொண்டே அன்றைய பணிகளை செப்பனே முடித்துவிட்டு, தனக்கு சிறந்த ஒப்பனையாளர் பரிசு கிடைக்காத சோகத்தில், அந்த வண்ண வண்ண ஆடைகளுடன், ஆட்டோ பிடிக்க வெளியே சென்றது லூசு. கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள், ஐப்ரோவில் வரையப்பட்ட ஒரு பட்டை மீசை, இடுப்பில் இரண்டு வாள்கள், தோளில் "DELL" என்று போடப்பட்ட ஒரு தொடை கணினி, இந்த ரூபத்தில் ஒரு உருவம் நின்றால் எந்த நாய்க்கு தான் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை வராது ? ஐந்து நிமிடத்தில் அவரை சுற்றி வளைத்து பதினைந்து நாய்கள். அவைகளுக்கு என்ன தெரியும், நிர்ப்பது நிஜமான சத்ரபத்தி சிவாஜி அல்ல, ஸ்ரீ கோபுல வேங்கட நும்புரி பாலாஜி என்று (அது தான் அவரது இயற்பெயர்). இப்படி மார்கமாக நின்றுகொண்டிருந்த நமது மேனேஜர்ஐ பார்த்து மரியாதை இல்லாமல் குறைத்தன அனைத்தும், அதில் சற்றே உதறல் எடுத்த நமது மேனேஜர், மேலும் பதற்றத்துடன் ஆட்டோவை அழைத்தார், அவர் போறாத நேரம், ஒன்றும் சிக்கவில்லை.

பொருத்து பொருத்து பார்த்த நாய்களில் ஒன்று பொங்கி எழுந்தது, ஒரே பாய்ச்சலில், அவரின் கீழாடையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த பச்சை நிற நாடாவை ஒரே கடியில் உருவிச்சென்றது. நாடகத்தின் முடிவில் விழும் திரையை போல், லூசின் மானமும் விழுந்தது அப்பொழுது தான், நாடா இல்லாத அந்த கீழாடை, அவரின் அந்தரங்கத்தை உலகிற்கு காட்டிவிட்டது, பதறி அடித்துக்கொண்டு விழுந்த அந்த நாடா அற்ற கீழாடையை , பள்ளியில் "sack race" ஓட தயாராக இருக்கும் குழந்தையைப்போல் தன் இரு கைகளாலும் தூக்கி பிடித்த நிலையில், நாடாவை உருவிக்கொண்டு போன நாயை சபித்தபடியே முனுமுனுத்துக்கொண்டிருந்தது அவரது வாய். கைகளை ஆட்டி ஆட்டோ கூபிடக்கூட முடியாத நிலையில் நின்று கொண்டிருந்தது நமது லூசு. கையை கீழாடையில் இருந்து எடுத்தால் மானம் போய்விடும், கால் ஆட்டி ஆட்டோவை அழைக்க முடியாது, சத்தம் போட்டு "ஆட்டோ" என்று கூப்பிட்டால் அது நாகரீகம் அல்ல, ஆகவே கண்களால் ஆட்டோவை கூப்பிட திட்டமிட்டார். அந்த அந்தி மசங்கிய வேளையில், இப்படி ஒரு மார்கமாக உடை அணிந்து, ரோட்டின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டு, கண்களால் ஒரு ஆண், இன்னொரு ஆணை அழைத்தால், அதுவும் இப்பொழுது சட்டமாக்கப்பட்ட 377 பிரிவு வந்த பிறகு, எந்த ஆட்டோ காரன் தான் நிறுத்துவான் சொல்லுங்களேன் ?

இப்படி தன் மாநிலத்தின் மானம் காக்க, நாய்களுடன் போராடி தன் மானத்தை இழந்த நம் அன்பிற்குரிய மேனேஜர், அன்று முதல் "*ஞ்சு காத்த கோமான்" என்று புகழ் பெற்று இன்றும் விளங்காமல் இருக்கிறார். இதோ, நாளை மீண்டும் அவர் முகத்தில் தான் முழித்தாக வேண்டும், மீண்டும் ஒரு "ethinic day" வரும் என்றும், அதில் வென்றே தீருவேன் என்ற வெறியும், அவர் கண்களில் மின்னிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது.

Read more...

Oct 16, 2009

Me and Diwali ...

Diwali, I just wanna rewind my life few decades back where I too was enthusiastic about this festival and would plan a month in advance on what all crackers I need to buy and would collect rates from different shops and would do comparison without the help of Excel and then will submit that chart to the finance minister of my house (my dad) and he will cross check the heaviness of each and every cracker and then will cut few from that list and finally what I will be getting is few roll capes and dot capes and few harmless / noise less crackers, still during that time Diwali was fun, I enjoyed getting up very early in the morning, the sheer jubilance of that day would make me feel happy and there used to be an informal race in my street of who would be the first person to light a cracker and there were diwali's where I have spent without even sleeping that night so that I would be the first person to light a cracker, but till date I never won that race as I used to have a neighbor who will burst a cracker as early as 3 AM and me being a very bold child, will not go and burst cracker without my dad.

I am wondering where all those cheer disappeared. Diwali is still the same and the jubilance is still the same, but somehow the enjoyment factor is missing. The same cracker sound which sounded like Ilayaraaja's BGM when I was a kid is now irritating. I used to run from street to street in Mylapore to see who are all firing rocket, I admire the way that cracker works and my dad never used to get me that as he thought that it is dangerous. I believe in one thing, we should give every bit of joy to our loved one's at the age when they wanted to enjoy, today my dad will not tell a word if I go out and buy crackers even for Rs 5000, but I don’t have the thrill of joy to celebrate it now, it does not mean that he made me starve for happiness when every other kid was enjoying, not at all, within his budget and income he kept me as happy as possible and that is what he can afford for with his meager income.

The best part of Diwali when I was a kid is, I used to play "Police and Thief" all on my own, what a single child will do then. Ours is a two storey house and our terrace used to have lots of plants that time, so I will hide behind one of the plant and be a thief and I come out and then search as a police and all these would be done with a "Roll Cape" fitted in my gun, and every turn I would fire one "bullet". I am not a person who enjoyed those noisy crackers, I used to like those match sticks, snake, fire stone, whip, sangu chakrams and pencil kind of harmless and noise less fireworks and during that time we used to have lots of mosquitoes in our house and my dad used to encourage me to fire snake inside the house so that the smoke will kill the mosquitoes. Once I kept a snake directly on the mosaic flooring and that left a dark black scar on the floor and my dad got really wild on seeing that, as usually MGR - Nambiyar fight started and I ran into the bathroom and locked the door, which is my favorite "bunker" to escape my dad's missiles.

More than the Diwali day, the night before the diwali day is always the best, me and my set of friends will gather at a common place and then will go from house to house to check what all crackers each one of us have bought and we will make sure that we don’t touch anything that night. We will roam in the streets of Mylapore and simply watch those lovely "busvaanam's" and other fireworks which add glitter to the night, at times we will have a rupee or two in our pocket and that money would be like a lakh to us, we 5 friends will decide on how to spend that two rupee and we will finally settle in getting "kadalai mittaai" in our nearby "naattaar kadai", oh yeah, certainly life was much happier than what it is today. Now we 5 friends are still in touch and we all have more money than before, but those good times will never come again. Not even for my exams I would worry if my alarm fails to ring, but for diwali, I would test my alarm many times to see that it properly works and I will wait for 4 AM, so that I get up and take bath and wear my new dress and be ready with a candle and that long stick agarbathi to fire my crackers.

What is the fun on Diwali without any sweets, though I don’t touch sweets right from my childhood, I do take few on that day and will tell myself that I should not take more than one or two, I was health conscious, you see. As I grow from a kid to an adult, Diwali had another dimension to cheer other than crackers, Oh yaa, girls ;-), that is the day where you can see lovely Mylapore girls dressed in saree and most of them would look nice in that surprisingly even that entertainment seem to be a boring affair to me now, so it clearly indicates that I am very old for any sort of entertainment and the only thing that still fascinates me is this blogging :). I am sure, my life is not going to be the same again and I need to find new ways to enjoy my life and keep myself occupied, so with that note, I wish all my reader's and their family a very happy and a prosperous and a delightful diwali and as everyone say - "Play Safe" and please do take care of your kids and please don't put a dam to their enthusiasm, allow them to enjoy at the same time guard them till they fire the crackers. இனிய தீபாவளி நல் வாழ்த்துக்கள்

Read more...

Oct 15, 2009

Trip 2009 ...

Phew, at last I gave a chance for my body to take rest. Right from the time my flight took off from Boston, I was on the move all the time and day before yesterday I came back to Chennai and I am doing nothing other than taking rest. I could manage to go to my usual pilgrimage tour with my dad and as usually I was fascinated and excited to be in some remote villages in south tamil nadu. My love to get settled in such remote villages is increasing day by day and to lay the first stone to that, I have decided to buy a property somewhere down south and maintain it. Every time I go to these temples, I will be learning some new lesson for life and even this time I have learnt another important lesson for life and that is "Just be who you are ...."

As you all know, the only way for me to fill my tummy is by having food at various hotels. One thing I always do whenever I go to a hotel is, I used to observe the eyes of the folks who are cleaning our plates and table, believe me, and their eyes will have 100s of stories to tell. I have been doing this as practice and I used to give tip to those cleaning folks, than the server who served me the food. This time too, I happen to meet a young boy who was working as a table cleaner in a hotel in Tirunelveli, he seemed to be a very quite fellow who was meticulous in doing his job, when he came to clean my table, I gave him a smile and he returned with equal flare. Surprisingly he asked me my name and he told his name to me, and said, I look like his elder brother who he lost few weeks back due to Swine Flu. I don't know how to react, I gave a reply back to him with another smile. I noticed him standing right opposite to me and then constantly staring at me, I never feel comfortable when someone stares at me. I had my tiffin and then when I was about to walk out of the hotel, that little boy came running and then shook my hands and said "I wish I could come with you ...."

The statement was made with intense love and affection towards his brother and these types of situations would always make me feel embarrassed and tensed. It also gives me a feel that I am being loved by someone unconditionally. The next incident happened when I saw a very old granny who would be in her late 80s and is begging inside the temple, I felt really pity on seeing her condition and hence I gave her a big buck, on seeing that she was all in tears and I forgot to count the number of times she blessed me, she also narrated her story to me of how she came to that temple and how her life changed in just one minute and why she has been forced to begging and all, it was a good 20 minute discussion, I would say, a good 20 minute lesson for my life, the way fate twisted her story is something really scary and it may happen to me as well anytime, so I thanked GOD once again for the kind of royal life he has given me to lead and I should utilize this to help others as well.

How can I miss mentioning about me attending a 1st standard class in a remote village. Oh yaa, believe me it was fun. The auto by which we went, got repaired right in front of a school and the auto wala has to go to somewhere to get that repaired, so in the mean time he asked us to wait inside the school. I being a very notorious student during my school days, I wanted to see how it will be to attend a period in school NOW. I walked straight into the principal room and then requested her if I can attend a class, and she be a very generous female was more than happy to let me in and she took me straight in to a class room where all 1st standard kids were sitting on the floor and listening to an English poem. The moment I walked inside, there was pin drop silence and some giggles as well. The teacher ordered the class to wish this "uncle" a good morning and all kids stood up and wished me a "good morning" and I reciprocated the same to them.

I chose to sit next to a girl who was terribly shy and gave me ample space to sit. She was having a slate and a chalk stick on her hand and the slate had big big letters of "O", "P", "Q" and "R" and I have to ask her 10 times to make her say her name. I bet you guys, at this age, sitting quite and paying attention to a class is very difficult, the teacher of that class requested me to be silent and be "attentive", she was teaching a English rhyme and the entire class has to repeat that, oh yaa, me as well. I was observing the kids and noticed that most of them were not interested, some were busy catching the ants from the floor and dissecting it with their nails and some were busy seeing outside, and one kid was dozing off, but the teacher did not bother to any of these, she was busy in her own world. Whenever a kid turns his head towards my side the teacher used to shout at that boy or girl and ask them to be attentive, at one stage she said "Dei, pinnaala enna korangaa irukku, thirumbi thirumbi paarkara?" (Hey was that a monkey which is sitting in the back and you are turning your head?) I am not sure it that was a statement made with some intent, but still the entire class laughed and I too enjoyed that. At the end of the class I shook hands with every future scientist, sports person and engineers and then thanked the school principal for giving me that opportunity to attend such a wonderful class.

Had nice dharshans at all the temples and prayed for world's peace and harmony to prevail. Of course my personal side of life is always taken care by the all mighty, so I did not have anything special to place as a request. Whatever happens is for good and whatever that will happen will also happen for good isn't it ?

Read more...

Oct 6, 2009

I am Back ...

At last I came back home and feeling very relieved. After two days of struggle, I have a kind of got over the jet lag and back to business. I am eagerly awaiting my vacation which actually starts today. I am off to Tirunelveli and from there I will be coming back all the way to Mayvaram and then to Chennai. This is my usual pilgrimage tour which I do every year with my dad, more than the satisfaction of going and seeking the blessings of GOD, I am more thrilled to see and enjoy the village life, I am always a big admirer of villages and village people, their lifestyle and their habits are always fascinating and I have learnt a lot from those innocent people, of course there are some germs there as well, but the majority of crowd are innocent...

I would take a small break from blogging when I am on tour and I will not get a chance to connect to the internet, moreover I am not going to take my laptop. Currently my life is moving into a different direction and I am subjected to take some major decisions in my life and as like every other individual in this planet, I am equally confused and as usually I am falling on the shoulders of my friends who are my constant source of energy. I am sure my readers would have guessed it rite on what I am talking about and hence I leave it there without giving any additional information. I have some serious plans to execute at office as well, I am planning to write a good system which would automate variety of things, and I am sure that is going to be a good learning exercise for me and also will get me a meaning for my designation "architect".

I may be irregular in my blogging this month and I will try if I can catch up with some interesting articles and stories after this short vacation. I have a small request for all my readers, it is nothing but, wishing me good luck and please include this stupid in your daily prayers, I am so blessed with a wonderful friend circle, where I have seen most of them, and lot of unseen friends as well, I may not have seen you guys in person, but I am sure you folks would be more than happy to wish me good luck and pray for my goodwill. I am telling you guys, life is getting busier and leaving me clueless and confused at times. I hope I get out of this phase very soon and come back to normal. Thanks a ton for all your support and encouragement and I am blessed to have you all as my single source of encouragement.

Till I get back to you folks with another post, just hang on and do not forget this fellow. I will be back to haunt you all with my mokka stories and of course fun!!!

Read more...

Oct 1, 2009

Bangalore to Chennai ...

I am not a poet in any forms of definition, but I know I have that capability in me ;-). This is my first ever poem in English, so kindly read it and let me know how you guys like it. This poem actually talks the mood of a bachelor who travels from Bangalore to Chennai every weekend. I assume that I have not posted this on my blog, if this happens to be a repeat post, kindly ignore ...

Its one more travelling weekend
My entire soul is weakened
I would say it’s due to hectic work
And all I get is a peanut perk

Friday evenings are traffic choked
Reaching home is always lurked
Packing things with a sense of joy
The mood is same for a girl or boy

On to the streets to catch an auto
And you ought to wait, if you need to
When it starts to rain white and gray
All you can do is stand and pray

Long wait always makes you angry
Then I realize I am hungry
Rushed to a near by sagar chain
Search for an idly went in vain

You may be techie with lots of flair
But auto wala's just don’t care
Head or tail you want go
To get an auto you have to bow

Reached station which is @ 10 kilometer
By paying the auto one and a half meter
Felt a sense of achievement and pride
As I got an auto ride

Searched for a "corner" with my ipod shuffle
Then I realized, it’s meant for couple
That struck me the fact that I am still single
Bud do I have the mind to mingle?

Got a place amidst of logs
Well accompanied by few stray dogs
They look at me as their boss
Who would flick some biscuits to toss?

Sinking in my own thoughts
Ear phones singing “Know my hearts”
What is so great about a software guy?
When your family is not nearby

Rain has now stopped to a drizzle
There comes my train with a loud whistle
The station name is Cantonment
I have to search my compartment

One more weekend travel on the cards
I too travel like train guards
Only difference is, I don’t flag
Frequency of travel is what we lag

Thinking with a mood of pain
It looks like there is no more rain
Slowly crawled to my upper berth
Hoping to give a meaning to my birth

Trying to sleep and closed my eyes
A chill wind, cuts me like an ice
Windows are shut and it’s warm and nice
There comes Chennai, as time flies

Read more...

Life is Strange ...

Before even I start writing this, I would want to let you folks know that I will not disclose any name and this post should just be digested the way I have written. This post is about a very famous personality and the chemistry we both share. I happen to meet this popular actor on the net and we happen to meet in a social messaging website, she was asking some query and I replied to that query without even knowing that she is a famous personality, but today she happen to be one of my very good friend and I am surprised that I took some one as my friend in a very short duration. This post is about her and the fact that she changed the whole perception of an "Actor" in my mind...

She first asked me many questions in the social networking website and I was replying to her, suddenly she asked me if I can help her out in developing a website for her. I seriously did not believe in the first place that she is an actor and I was thinking that someone was kidding me. We were still talking over the networking site and finally she gave me her email id with a condition that I should not share that with anyone, and I obliged to that and added her in my gtalk, and that's when we started discovering each other and I started discovering a genuine good hearted person who is quite visible beyond the "Actor" skin. I still did not believe her that she is an actor, and immediately she called me to surprise me and this time I have to believe that, because it does not seem to be a faked voice, and to add more substance to the proof she sent me an email of the post card of her yet to be released movie.

The best thing I liked about her is her frankness, she talks like a girl next door to you and with no attached feathers, and she is so down to earth without any ego or head-weight. I have told her that I am NOT her fan and I am just her friend, which she actually liked. She told me that she should be a star where anyone can reach, and she recollected an incident where she waited to get an autograph of a cine star and has to miss her math’s exam. The biggest quality of her is her frankness, she just does not apply any sugar coating to her words, whatever she says, it will be straight from the heart, and it was stunning to see an actor talking to a stranger like me with ease and also not fearing to share her contact number or address. The only complaint I have on her is, she hardly sleeps, she sleeps very late into the night, she would be online till 3 or 4 in the morning, and of course she is giving me a good company to chat as I am in the US :)

It has now become a habit that we both chat for hours together and share lots of common things that we have, as a result she chose to call me "uncle" and I chose to call her "buddy". I being a very restricted person when it comes to sharing my personal details, felt at ease with her and told her some of the important facts of my personal life, she on the other hand discussed some of her gossip issues which is haunting her right now, we both were surprised to see that we were at total comfort zone with each other and felt that our chemistry is simply perfect and it worked well. I on the other hand cannot see her as an actor, I could see her only as a friend and nothing more, so I don’t have the thrill of me moving with an actor. I am sure anyone who moves with her would feel the same way, because she does not talk as if she is an actor. Simple, humble and a modest human being.

Life is so strange, I never have imagined that I will be chatting with an actor who is so famous and not even dreamt that an actor would be so humble. I even told her that I still cant believe that this has happened and I never expected an actor to be reachable for a common man like me. Hey, I am sure you will read this post, I just wanted to let you know that, I have just found a friend for life and I hope you too feel the same, may you be like this forever and just don’t change, I am sure with your character and attitude, sky is the limit. God Bless you, and this uncle is old enough to bless you.

Read more...