This Iyer is a little funny ...

I know I have almost abandoned my blog these days, but every year end I return here to rewind my life and kind of record the events of that year. I always make good effort to write more blogs and rekindle my story writing skills, but in the end, I don't make time to sit and write, as simple as that. Professional ....   Year 2015 was a very good year for me, both professionally and personally. Doing varied roles and still sticking on to the technical ladder is something I consider as a boon, I still feel that I have many more years of technical work left in me and I am in no hurry to change to the managerial ladder anytime soon, for all I can guess, I may not even be on that ladder in my career. The kind of technical stuffs that I get to do in my company may not be the cutting edge but I have the scope and opportunity to do whatever I want, that assurance I have here. Next to Chennai, I have made Copenhagen, Denmark as my second home in the recent past, like Chennai, h...

When the whole planet is debating if we leaving a better place for our kids, how many parents did wonder / debate if they are leaving better kids for this planet? Today's younger generation is extremely scary to deal with, and today's parents are extremely ignorant on their actions, be it working couple or couple where the wife is a home-maker, they don't look to mind their kids. This may not be a "common" picture across the board, but this scenario is the "majority" in many families.   How many kids today who are between their 6 and 16 years do these following - "Ask sorry", "Say thank you", "give-up and move-on", being sportive", "accept defeat"? It would be hardly 1 or 2 out of 100 kids. Kids these days are extremely arrogant (again, not all kids, majority of them), they don't want to accept defeat, they want to use "tears" and "tantrums" as their weapons to get their things do...

Madras, what a lovely name, I still use this name whenever I go abroad when people ask me "Which part of India you belong to", and yes, still it is very well known and famous when we say Madras, rather than saying "Chennai". This brief post is a tribute to the city I was born, brought up and the city I live in, and hopefully the city where I wanted to die as well. I am not sure about the other cities in India, but when it comes to Madras, the population here has a lot of emotional bonding, after all we are the folks who gave a "teary" send off to our beloved "meter gauge " train when it was all converted into "broad gauge", so this particular city is just more than a place in the map, it is more like a DNA in every "madaraasi" Born in the year of 1977, I was fortunate to do all my education and some years of work in Madras before my career took me to various places. Mylapore is the area where I grew and still continue to...

அந்த எதிர்க்காற்றின் குளிர்ச்சியை தாங்க முடியாமல் ஜன்னலை மூடிவிட்டு அம்மா கொடுத்து அனுப்பிய மப்ளரை தலையில் சுற்றிக்கொண்டான் ரமேஷ், அவனின் அன்றாட வாழ்க்கையின் சராசரி பயணம் அது. தேனீ தான் அவனது சொந்த ஊர், அம்மா தேனியில் தனி வீட்டில் இருக்கிறாள், வாழ்கை இழுத்த இழுப்பில் மிகவும் நடுங்கியும், ஒடுங்கியும் போனவள், கணவனின் மறைவுக்கு பின் நான்கு சுவருக்குள் அடைந்து கொண்டவள். அவன் கண் முன்னே அவனது தந்தை வெட்டி கொல்லப்பட்டது இன்னும் அவன் மனத்திரையில் பசுமையாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இவனது பால்ய பருவம் சினிமாவில் வருவது போலவே மிகவும் செழிப்பானது, கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை இவனது தந்தையின் இடம் தான் அந்த ஊரில், அவனது கிராமத்தில் கணிப்பொறி வாங்கிய முதல் ஆளும் அவனே, பணத்திற்கு என்றும் குறைவு இருந்ததே இல்லை, அவனின் தந்தை செய்யும் தொழில் என்னவென்று அவனுக்கு ஒருநாளும் புரிந்ததில்லை, அந்த வயதில் அவன் புரிந்து கொள்ளவும் ஆசை படவில்லை. மனிதன் நாளையை பற்றி கவலை படாத ஒரே பருவம் அவனின் குழந்தை பருவம் தானே. அவனின் வீடு எப்பொழுதும் மக்கள் கூட்டம் திளைக்கும் ஒரு இடமாகவே இருந்தது, அனைவருக்கும் விருந்தோம்பல...

First apologies for a prolonged absence, and yes, I have to admit that I have not been regular in my blogging or following my fellow bloggers, don't want to pass on the blame on the other dynamics of life, but to have it on me and my laziness. I always wanted to write more and then keep my writing skills intact, but it is just that I am not prioritizing things properly in my life and giving most of the importance to my professional career. I wish I could blog more and then write more in this New Year, so let me see if that is going to be possible. 2013 was a great year both professionally and personally. First let me talk about my professional career, it was just fantabulous. I never had any regrets in leaving my old company as my only motto is to come back to my sweet hometown Chennai and set my base, but GOD has given me more than what I asked for, this new company (now 28 months old) gave me all the right chances to shine and learn. I was made the lead for the Shared Servi...

தமிழகம் மறந்த இந்த சௌராஷ்டிரா மண்ணின் மைந்தனுக்கு இந்த பதிவு சமர்ப்பணம்.  எழுபதுழலில் பிறந்ததற்கு இன்றும் பெருமை படும் மனிதர்களில் நானும் ஒருவன். எங்களின் பால்ய காலம் தான் எத்தனை மகிழ்ச்சியானது, தெருக்களில் கண்ணாமூச்சி விளையாடுவது, கோலி, பம்பரம், கில்லி, பாண்டி, பல்லாங்குழி, பரமபதம், எத்தனை எத்தனை அற்புத ஆட்டங்கள், இவற்றில் ஒன்று கூட இந்த காலத்து குழந்தைகள் கேட்டிருக்கக்கூட மாட்டார்கள், இவை போலவே எங்கள் இள வயதில் எங்களை தங்கள் திறமையாலும், ஆற்றலாலும், வியக்கவைத்தவர்கள்  பலர் -  கிரிக்கெட்டில் சுவிங்கம் சுவைத்து, எதிரணியை துவைத்த ரிச்சர்ட்ஸ், அரசியலில் - பெண் சிங்கமாய் வாழந்த இந்திரா காந்தி, நடிகர்களில் - காலம் அழிக்க முடியாத எம்.ஜி.ஆர் - சிவாஜி, அதே வரிசையில் இசைக்கு இலக்கணம் கொடுத்த எங்கள் - எம்.எஸ்.வீ மற்றும் டி.எம்.எஸ் வானொலி மட்டுமே நமக்கும் வெளி உலகத்திற்கும் இருந்த ஒரே பாலம், அதில் தான் எத்தனை இன்பம், வண்ணச்சுடர், ஒளியும் ஒலியும், செய்திகள், இவற்றை கேட்கவே கிறங்கி கிடந்த நாட்கள் தான் எத்தனை எத்தனை, இன்று கை பேசியில் என்னதான் நீங்கள் செய்...

I know I am visiting my blog after a long time. I don’t know any exact reason for why I have orphaned it, but I know I have orphaned it. Last week I had a brain fart and then decided that I should revive my blog and I was just waiting for a reason and there came with a bang, a trip to the most gorgeous place in tamilnadu - "Valparai". It was a quick planned trip and as you all know, no trip actually clicks when you do long planning. So let me take a walk down the memory lane (yes, my memory is short-term) and tell you the beauty of Valparai. The trip started with the much needed excitement, thrill, anxiety and eagerness and of course it is not after we reaching Valparai, it just started right at the Central Railway Station. My very good friend C and his wife M, would have almost missed the train and I can hear your mind voice "What's the big deal, you could have gone to Valparai na?", but wait, I am just an arrow for this whole trip, the main bow was C, as he...